‘ถึงจะไม่มีความช่วยเหลือจากห้วงเวลาอันเชื่องช้าจากเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติ ข้าจะพยายามบ่มเพาะพลังเพื่อทะลวงให้ถึงเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยนโดยเร็ว เพื่อให้มีพลังสามารถมากพอคุ้มครองตัวเอง รักษาหนึ่งชีวิตที่ท่านแลกมาให้ดีที่สุด!’
ยิ่งมาแววตาต้วนหลิงเทียนยิ่งคมกล้าฉายความเด็ดเดี่ยว
ไม่มีเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติแล้วอย่างไร?
หรือเขาจะกลายเป็นสัดใส่ข้าวที่ใช้การไม่ได้เชียว?
จะอย่างไรตอนนี้พรสวรรค์รากวิญญาณของเขาก็เป็นสีม่วง! ถึงแม้จะยังเป็นแค่สีม่วงอ่อนก็ตามที!!
‘ถึงแม้พรสวรรค์รากวิญญาณของพวกปีศาจอาจจะย่ำแย่…แต่ถึงยุงจะตัวเล็กมันก็ยังมีเนื้อ!’
‘ขอเพียงฆ่าพวกมันแล้วดูดกลืนให้มากเข้า ยังต้องกลัวว่าไม่อาจยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณได้รึไง…’
‘หนึ่งไม่ได้ก็ฆ่าสิบ สิบไม่ได้ก็ฆ่าร้อย…หากร้อยไม่พอก็ฆ่าพัน ถ้าพันยังไม่ได้ก็ฆ่าพวกมันนับหมื่น!!’
‘ถ้ากระทั่งหมื่นยังไม่พอ เช่นนั้นก็ฆ่าพวกมันสักแสน!!’
คิดถึงจุดนี้แววตาต้วนหลิงเทียนก็เยียบเย็นลง เผยความอำมหิตไร้ปราณี
เขาอาจรู้สึกลำบากใจ หากต้องฆ่าผู้คนนับแสนไม่เลือกหน้าดั่งทรราชเพื่อยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณ
ทว่าหากให้เข่นฆ่าเผ่าพันธุ์ปีศาจ เขาไม่มีความรู้สึกเห็นใจอะไรอยู่เลย
“เค่อเอ๋อ…”
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ สายตาต้วนหลิงเทียนพลันตกลงร่างเค่อเอ๋อที่ฟุบหลับในอ้อมอกอีกครั้ง
