“สมควรเป็นตอนที่จ้าวลัทธิบูชาไฟพาข้าออกจากหอคุมกฏ ผนึกที่พี่เทียนว่าสมควรถูกมันคลายให้ตอนนั้นไม่ผิดแน่…เพราะหลังจากที่ข้าลองบ่มเพาะพลังดูก็พบว่ามันรวดเร็วกว่าเดิมมาก”
ต่อหน้าต้วนหลิงเทียนแล้ว เค่อเอ๋อย่อมกลายเป็นเด็กน้อยเชื่อฟัง ไม่มีอะไรที่ต้องปิดบัง “ฟังจากที่พี่หญิงเคยบอก พอข้ารู้ว่าพรสวรรค์รากวิญญาณของข้าเป็นสีม่วง ข้าก็ตระหนักได้ทันทีว่ามันมีคุณค่ามากเพียงใด”
กล่าวถึงท้ายประโยค หน้างามของเค่อเอ๋อพลันคลี่ยิ้มสดใสพลางกล่าว “วันหน้าเมื่อพลังฝึกปรือของข้าสูงขึ้น ข้าย่อมสามารถเป็นกำลังคอยช่วยเหลือพี่เทียนได้!”
นางต้องการก้าวตามรอยเท้าชายคนรักให้ทันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ทั้งหมดเพื่อช่วยเหลือและเป็นกำลังให้อีกฝ่าย หมายแบ่งเบาภาระได้บ้าง
อนิจจายิ่งมาพลังฝีมือของนางก็ยิ่งถูกชายคนรักทิ้งห่างไปไกล และสุดท้ายก็กลับกลายเป็นห่างไกลเกินเอื้อม!
ในเรื่องนี้แม้ผิวเผินนางจะไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังอย่างมาก
ดังนั้นตอนแรกที่ได้รับทราบจากพี่สาวฝาแฝดอย่างก่านหรูเยี่ยน ว่าพรสวรรค์รากวิญญาณของนางคือสีม่วง เค่อเอ๋อจึงรู้สึกตื่นเต้นยินดีมาก
แต่ทว่าตื่นเต้นไปได้ไม่ทันไร นางก็จำต้องผิดหวังอีกครั้ง เมื่อพบว่าพรสวรรค์รากวิญญาณของนางถูกผนึก!
