ราวครึ่งชั่วยามต่อมา ท่ามกลางหิมะที่ยังร่วงหล่นจากฟ้าไม่หยุด ในที่สุดเผยซื่อไห่ก็หลุดจากภวังค์
ขณะที่มันเก็บกระบี่เข้าฝักกลางหลัง มันก็มองไปยังเวิงเจิ้งที่กำลังนั่งขัดสมาธิกลางอากาศหน้าบ้านไม้บนธารนำแข็งไกลตา กล่าวออกเสียงทุ้มว่า “อีกกครึ่งเดือน ข้าจะรับมือท่านให้ได้ 10 กระบวนท่า”
“ข้าจะรอดู…”
เวิงเจิ้งไม่ได้ลืมตา เพียงกล่าวตอบอย่างเกียจคร้าน
จนเมื่อเผยซื่อไห่วูบร่างจากไปลับตาแล้ว มันจึงค่อยๆลืมตากล่าวออกพร้อมรอยยิ้มขื่นขมเบาๆ “เจ้าหนูนี่นับวันยิ่งก้าวหน้า…ต่อไปคิดสยบมันใน 10 กระบวนท่า คงทำไม่ได้แล้ว…”
หิมะในแดนเหนือก็ยังไร้ปราณีต่อสรรพชีวิตเช่นเคย ร่วงโปรยลงมาพรมรดตัวชายวัยกลางคนในชุดผ้าธรรมดาแสนบางที่เต็มไปด้วยรอยปรุอย่างไม่ไยดี
ไม่นานเวิงเจิ้งก็หลับตาลงอีกครั้ง คนหลับตานั่งขัดสมาธิกลางอากาศแน่นิ่งไปดั่งรูปปั้น
ณ เมืองเหรินโม่เชิ่ง ภูมิภาคเบื้องล่างดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า
ถึงแม้การลงมือของต้วนหลิงเทียนที่หน้าประตูเมืองจะเอิกเกริกไม่น้อย หากทว่าเหตุการฆ่ากันตายแบบนี้ในสายตาเผ่าพันธุ์ปีศาจมนุษย์แล้ว ช่างธรรมดาอย่างถึงที่สุด ไม่นับว่าเป็นเรื่องราวสำคัญอะไรเลย…
ต้วนหลิงเทียนหลังได้เข้าเมืองเหรินโม่เชิ่งมาแล้ว ก็ตกใจกับเรื่องราวทั้งที่ทางโดยรอบอยู่บ้าง
