ถึงตอนนั้นพวกมันคงได้กระจ่างแจ้ง
กระทั่งในแง่พลังฝีมือส่วนตัวอย่างเดียว…ไม่ต้องเอ่ยถึงความเป็นอัจฉริยะท้าทายสวรรค์อะไร ต้วนหลิงเทียนก็ยังคงเหนือกว่าเผยซื่อไห่อยู่ดี!
ณ ที่ไหนสักแห่งของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าทางตอนเหนือ
ทางตอนเหนือของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋านั้นมีหิมะตกตลอดทั้งปี บรรยากกาศจึงหนาวเหน็บเยียบเย็น กระทั่งทะเลสาบลำห้วยอันใดล้วนจับตัวเป็นน้ำแข็งทั้งสิ้น หนาพอให้ผู้คนเดินย่ำได้สบายไม่ต้องกลัวแตกถล่ม
เหนือทะเลสาบอันกว้างใหญ่ไพศาลที่จับตัวเป็นน้ำแข็งแห่งหนึ่ง ปรากฏบ้านไม้หลังเล็กๆปลูกสร้างเอาไว้อย่างสันโดษ
หน้าบ้านไม้หลังเล็ก ปรากฏร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิลอยล่องอยู่กลางอากาศ ไม่สะทกสะท้านต่อลมหนาวที่แผ้วพานเสียดกาย…
เป็นชายวัยกลางคนมาในชุดผ้าธรรมดาไร้ราคา ยังแลดูเก่าเก็บไม่น้อยเพราะเต็มไปด้วยรอยขาดปรุ เส้นผมของมันถูกปล่อยสยายปรกบ่าไม่เป็นทรง แม้จะแลดูมอซอแต่ก็บอกให้รู้ว่ามันเป็นคนไม่แยแสภาพลักษณ์
ชายวัยกกลางคนผู้นี้เดิมทีก็หลับตาเข้าฌาณอยู่เงียบๆ
หากทว่าอยู่ๆสองตามันก็เปิดกว้างขึ้นมา ยังกลอกไปจับจ้องสุดฟ้าห่างไกลทิศทางหนึ่ง
มองข้ามธารน้ำแข็งไป จะพบว่าจุดที่มันจับจ้องนั้น ที่แท้เป็นร่างของผู้คน! ผู้คนที่ว่ายังเป็นชายหนุ่มในชุดจอมยุทธ์เรียบง่ายหน้าตาหล่อเหลา คนลอยค้างกลางหาวอย่างเงียบงัน กลิ่นอายที่แผ่ออกทั่วร่างเสียดคมไม่คล้ายกลิ่นอายของผู้คน ราวกับเป็นกระบี่เล่มหนึ่ง
