นางไม่เพียงแต่สับสนว่าไฉนต้วนหลิงเทียนถึงได้คุกเข่าทั้งเศร้าใจเพียงนั้น ยังไม่เข้าใจอีกด้วยว่าไฉนนางถึงได้มาปรากฏตัวในสถานที่แห่งนี้
“สถานที่แห่งนี้…หรือจะเป็นภูมิภาคเบื้องล่าง?”
ด้วยพลังวิญญาณฟ้าดินในสวรรค์และโลกของงภูมิภาคเบื้องล่างนั่นเบาบางกว่าภูมิภาคเบื้องบนมาก จึงทำให้ก่านหรูเยี่ยนที่เคยอยู่ในภูมิภาคเบื้องล่างระยะหนึ่งจดจำได้ไม่ยาก
“เค่อเอ๋อ…”
ต้วนหลิงเทียนที่คุกเข่าด้วยความโศกศัลย์ ในที่สุดก็กล่าวออกมาเสียงแหบพร่า “ตอนนี้พวกเราได้กลับมายังภูมิภาคเบื้องล่างแล้ว…และเหตุผลที่ทำไมพวกเราถึงกลับมาภูมิภาคเบื้องล่างจากลัทธิบูชาไฟได้ ทั้งหมดเป็นเพราะผู้เฒ่าหั่วเสียสละตัวเอง…”
“สมควรเป็นท่านผู้เฒ่าหั่วเสียสละตัวเองทำลายห้วงมิติ…เพื่อส่งพวกเรากลับมายังภูมิภาคเบื้องล่าง ทำให้พวกเรารอดพ้นเงื้อมมือจ้าวลัทธิบูชาไฟ!”
กล่าวถึงท้ายประโยคไม่เพียงแต่จะโศกเศร้า ต้วนหลิงเทียนยังทุกข์ทรมานใจนัก
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน เค่อเอ๋อก็พอเข้าใจเรื่องราวได้
เข้าใจว่าไฉนบุรุษของนางถึงได้คุกเข่าด้วยความเศร้าโศก ทั้งแหงนมองฟ้าอย่างระทมเพียงนั้น
ที่แท้ทั้งหมดเป็นเพราะคนที่ช่วยส่งพวกนางกลับมายังภูมิภาคเบื้องล่างอย่างปลอดภัยนามว่าผู้เฒ่าหั่วนั้น ได้ทำการเสียสละตัวเองเพื่อใช้กลวิธีบางอย่าง…
“ผู้เฒ่าหั่ว เค่อเอ๋อขอบคุณท่านที่ช่วยนายน้อยกับพวกเรา ขอบคุณท่าน!”
