ครู่ต่อมาฝุ่นควันมหาศาลก็ฟุ้งกระจายขึ้นมาบดบังทัศนวิสัย
พอฝุ่นควันจางหายขุนเขาก่อนหน้าก็ไม่มีอีกต่อไป คงเหลือแต่หลุมมหึมาลึกไม่เห็นก้น!
เพียงมองลงไปในความมืดดำนั่น ก็ทำให้ผู้คนอดขนลุกไม่ได้ ด้วยหวาดกลัวว่าจะมีสัตว์ร้ายน่ากลัวซุกซ่อนอยู่
“ถังซวน ขนาดสู้กับข้าเจ้ายังกล้าสนใจอย่างอื่นอีกงั้นเหรอ!?”
หลังลงมือจู่โจมถังซวนพลาดเป้าหล่างเชียนจินก็ไม่ได้ลงมือซ้ำ เพียงลอยร่างค้างกลางหาวมองถังซวนด้วยใบหน้าเหยเก
มันย่อมเห็นได้ชัดว่าถังซวนอยู่ๆก็หันไปสนใจอย่างอื่น! กระทั่งตอนนี้ยังหันไปมองเหม่ออะไรก็ไม่รู้!!
มันรู้สึกเสมือนโดนถังซวนดูถูก การกระทำนี้เหมือนอีกฝ่ายไม่เห็นหัวมันเลย!!
“ผู้เฒ่าหล่างวันนี้พอเท่านี้ก่อน…ตอนนี้ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการ วันหน้าค่อยมาประมือกันใหม่”
ได้ยินคำของหล่างเชียนจิน ถังซวน ก็ฟื้นสติเร่งหันไปกล่าวคำทันที
ทว่าตอนนี้แววตาของถังซวนช่างเยีบเย็นนัก กระทั่งเป็นหล่างเชียนจินพอถูกสายตานี้จ้องก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่น
พอกล่าวจบคำ ก็ไม่รอให้หล่างเชียนจินตอบสนองอะไร ร่างถังซวนปะทุกลิ่นอายพลังลี้ลับหนึ่ง ก่อนที่คนคล้ายกลับกลายเป็นภูตผี อยู่ดีๆก็วูบหายไปไม่ต่างใดจากสายลม ปานจะจมหายไปในความว่างเปล่า…
เห็นแบบนี้สีหน้าหล่างเชียนจินยิ่งมาก็ยิ่งอัปลักษณ์นัก หากแต่มันก็ไม่ได้ไล่ตามไปแต่อย่างใด
