เช่นนั้นจะเสียแรงเปล่าทำไม?
“หืม?”
ทันใดนั้นเองคิ้วหล่างเชียนจินพลันโค้งขึ้น ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง
พอมันยกมือขึ้น ก็ปรากฏแสงสีเขียวหนึ่งพุ่งวาบตัดฟ้ามาเข้ามือมันพอดิบพอดี
พอลดมือลงมาแบดู ก็พบว่าเป็นป้ายหยกสื่อสารชิ้นหนึ่ง
กร๊อบ!
หลังบดขยี้ป้ายหยกสื่อสารแล้ว เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหูหล่างเชียนจินชัดถ้อยชัดคำ ทำให้สีหน้าของหล่างเชียนจินเปลี่ยนไปทันที “นิ…นี่มัน…เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
เรียกว่าสีหน้าหล่างเชียนจินเปลี่ยนสีกลับกลายราวกับมันถูกผีหลอกกลางวันแสกๆแล้วจริงๆ
เพราะข่าวสารที่มันพึ่งได้รับมานั้น เป็นอะไรที่น่าตกใจนัก
ป้ายหยกสื่อสารนี้เป็นจ้าวลัทธิอารามทมิฬส่งมาให้มันเอง ในนั้นได้กล่าวถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดหลังมันจากมา
“เจ้าหนูโชคดีที่ฆ่าเซวี่ยคังฉวินคนนั้น…เอาชนะเหาฉ่วงได้ในกระบี่เดียวอย่างเหนือคววามคาดหมาย ยังทำให้เหาฉ่วงถึงกับต้องถอดจิตลี้ร่างหนีตายไปหัวซุกหัวซุน?”
“หากไม่ใช่เพราะคิดปล่อยให้เหาฉ่วงคิดย้อนกลับมาล้างแค้นลัทธิอารามทมิฬของเรา มันคงไม่เลือกละเว้นวิญญาณเหาฉ่วงและฆ่าทิ้งไปแต่แรก?”
“พอถูกมันขู่ สุดท้ายกระทั่งจ้าวลัทธิยังต้องทิ้งแขนไปข้างหนึ่ง…”
……
เรียกว่าพอได้รับทราบเรื่องราวทั้งหมด หล่างเชียนจินก็อึ้ง! ยังอึ้งกิมกี่ไปแล้วจริงๆ!!
มันไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลย…
