จากความอุ่นร้อนในอ้อมแขน ทำให้ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้ว่าทุกเรื่องราวเบื้องหน้าไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริง!
สตรีที่เขาฝันถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน…ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนเขาแล้วจริงๆ!
“เค่อเอ๋อ”
ต้วนหลิงเทียนกอดร่างบางของเค่อเอ๋อไว้แน่น ด้วยกลัวว่านางจะหายไปที่ใดอีก “เป็นข้ามาช้าไป…เป็นข้ามาช้าไป”
“ไม่ช้า ไม่ช้า”
เค่อเอ๋อที่ฝังหัวไว้บนอกต้วนหลิงเทยน อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าไปมาเบาๆทั้งน้ำตา หากแต่แม้จะร่ำไห้ฟูมฟายทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความยินดีนัก ยังกอดร่างแกร่งเบื้องหน้าเอาไว้แนบแน่น ด้วยกลัวว่าหากปล่อยมือไปชายที่ก่อกวนใจในฝันทุกค่ำคืนจะหายตัวไปอีกครั้ง
ต้วนหลิงเทียนเองก็กอดเค่อเอ๋อไวว้แน่น ในใจรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด ประหนึ่งเรือได้พบพานท่าเทียบ
นับว่าคำ สตรีเป็นหลุมฝังศพของวีรบุรุษ นั้น…
กล่าวไว้ไม่ผิดจริงๆ!
ทว่าทันใดนั้นเองพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอันสวยงาม
“หากข้าจำมิผิด มิใช่ตอนนี้พวกเราสมควรรีบหนีกันก่อนหรือ หากจ้าวลัทธิบูชาไฟที่กำลังประมือกับหล่างเชียนจินกลับมา ต่อให้พวกเราคิดหนีก็หนีไม่ได้แล้ว…”
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ก่านหรูเยี่ยนที่อุ้มเด็กหญิงที่กำลังหลับไหลไว้ในอ้อมแขน ได้มาหยุดยืนอยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียนกับเค่อเอ๋อแล้ว
และวาจาดังกล่าวของก่านหรูเยี่ยนก็เสมือนปลุกต้วนหลิงเทียนให้ตื่นจากฝันทันที
“ถูกแล้วเค่อเอ๋อ! พวกเราต้องหนีกันก่อน!!”
