เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ผู้เฒ่าหั่วก็ดำดิ่งลงไปในห้วงคิดทันที
ครู่ต่อมา ก็คล้ายมีประกายแสงหนึ่งสว่างวาบในใจ มันนึกออกแล้ว!
หลังจากนึกขึ้นได้ ยามมองไปยังชายหนุ่มในชุดแดงเลือดนกอีกครั้ง แววตาของผู้เฒ่าหั่วก็ฉายชัดออกมาถึงความหวาดกลัว
กระทั่งยามกล่าวออกอีกครั้ง เสียงผู้เฒ่าหั่วยังสั่นพร่าไปอยู่บ้าง “ใต้เท้า…ท่าน…คือ…จิตวิญ…”
“ดูเหมือนเจ้าจะคาดเดา ‘ต้นกำเนิด’ ของข้าได้แล้ว…”
ผู้เฒ่าหั่วยังกล่าวไม่ทันจบคำดี ก็ถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเฉยเมยของชายหนุ่มในชุดแดงเลือดนกเสียก่อน แม้น้ำเสียงจะสงบเฉยเมยแต่หากฟังดีๆก็จะพบความประหลาดใจเจืออยู่เบาบาง
เห็นได้ชัดว่ามันเองก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าผู้เฒ่าหั่วจะคาดเดา ต้นกำเนิด ของมันได้
“ไม่ผิด ข้าเป็นจิตวิญญาณสถิตย์เทวสมบัติ”
ชายหนุ่มในชุดแดงเลือดนกกล่าวห้วนๆ
สมบัติเทวะ!
จิตวิญญาณสถิตย์!
ถึงแม้จะมีคาดเดาไว้บ้างแล้วในใจ แต่ผู้เฒ่าหั่วก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกเมื่อได้ยินชายหนุ่มในชุดแดงเลือดนกกล่าวยอมรับออกมาตรงๆ เรียกว่าตอนนี้ใจผู้เฒ่าหั่วสะท้านไปอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้นความสับสนในใจก็คลี่คลายหมดสิ้น
ที่แท้เรื่องที่มันสงสัยว่า…
ไฉนชายหนุ่มนุชดแดงเลือดนกผู้นี้ถึงสามารถเข้ามาในเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติได้ง่ายดายนัก โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของเจดีย์ก่อน?
