ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองเจียงฉินอีกครั้งค่อยกล่าวถามเสียงเรียบ
ถึงแม้น้ำเสียงเขาจะเรียบเฉย ทว่ายามดังเข้าหูเจียงฉิน เสมือนฟ้าผ่าดังเปรี๊ยงทำให้เจียงฉินสะดุ้งตกใจ ดึงสติกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวได้ทันที เร่งส่ายหัวระรัวพลางกล่าวว่า “ไม่! ไม่มี! ไม่มีใด!!”
จังหวะนี้มันยังจะกล้าพูดว่า ‘มี’ หรือ?
หากมันกล้าตอบว่า มีปัญหา แล้วจะเกิดอะไรขึ้นหากต้วนหลิงเทียนฆ่ามันทิ้งเพราะโมโห?
ทนอยู่อย่างอับอาย…ยังดีกว่าตายอย่างโง่งม!
เรื่องง่ายๆเพียงเท่านี้เจียงฉินย่อมรู้ดี
หลังกล่าวตอบออกไปด้วยความกลัว เจียงฉินก็สัมผัสได้ทันทีว่าตอนนี้มีสายตาแปลกๆหลายคู่กำลังมองมาที่มัน
จังหวะนี้มันรู้สึกอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีนัก! แต่มันก็ทำได้แค่อดทนกล้ำกลืนเท่านั้น!!
แต่ตอนนี้เจียงฉินคงไม่อาจคิด กระทั่งหลับยังไม่แม้แต่จะฝันถึง
ที่ต้วนหลิงเทียนทุบตีมันนั้น…ไม่ใช่เพราะเห็นมันแล้ว ‘ขัดตา’ อะไร แต่เป็นเพราะมันเป็นคนที่ไปจับเค่อเอ๋อและลูกสาวไปขังไว้ที่หอคุมกฏ ถือเป็นเกี่ยวข้องที่ทำให้เขาไม่ได้เห็นหน้าลูกเมีย!
หากไม่ใช่ว่าทั้งหมดที่เจียงฉินกระทำเป็นเพราะมันทำตามหน้าที่เพื่อรักษากฏของลัทธิบูชาไฟล่ะก็ เขาจะตีมันให้ตาย!
“เช่นนั้นก็ดี”
ต้วนหลิงเทียนมองจ้องเจียงฉินด้วยสายตาเย็นๆอีกครั้ง ก่อนที่จะเลิกสนใจมันแล้วหันไปกล่าวคำกับต่งหยวนจิ้นเสียงเบา “รองจ้าวหอต่ง…ตอนนี้ได้เวลาสะสางเรื่องราวระหว่างข้ากับเจ้าแล้ว”
