“ด้านหลังรองจ้าวหอต่งที่ยืนอยู่ข้างๆต่งหลินนั่นสมควรเป็นผู้เฒ่าหยาง…ว่ากันว่าผู้เฒ่าหยางคนนี้เป็นเซียนสรรค์ 5 เปลี่ยน ที่มิได้มีพลังฝีมือด้อยไปกว่ารองจ้าวหอต่งเลย!”
“ใช่ ข้าเองก็เคยได้ยินท่านอาจารย์บอกมาเหมือนกัน ว่าผู้เฒ่าหยางคนนี้…พลังฝีมือมิได้ด้อยไปกว่าท่านอาจารย์เลย!”
“อาจารย์ของเจ้า…ใช่รองจ้าวหอเจียงหรือไม่?”
“ใช่แล้ว”
……
เมื่อชายวัยกลางคนทั้งชายชราปรากฏขึ้น ผู้ที่มาชมเรื่องราวก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบคุยกัน
ในวาจาก็เผยตัวตนของผู้มาใหม่ทั้ง 2 หมดสิ้น
“ต่งหยวนจิ้น?”
ได้ยินเสียงกระซิบของผู้คนโดยรอบ แววตาต้วนหลิงเทียนก็ทอประกายดุร้ายเอาเรื่องทันที หันไปมองจ้องตาต่งหยวนจิ้น ด้วยสายตาทำราวกับจะฉีกร่างผู้คนด้วยมือเปล่า
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขายึดถือคติ หากคนอื่นไม่หาเรื่องเขา เขาก็จะไม่ไปหาเรื่องผู้อื่น!
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอื่นใดให้มาก ที่เขามีเรื่องกับต่งหลินลูกต่งหยวนจิ้นนั้น เป็นเพราะอีกฝ่ายมายุ่งวุ่นวายกับเขาเอง หากอีกฝ่ายไม่มายุ่งกับเขาไหนเลยเขาจะเสียเวลาไปสนใจมัน!
อย่างไรก็ตามต่งหลินเป็นคนที่มีเรื่องกับเขาแท้ๆ…แต่ต่งหยวนจิ้นผู้นี้กลับเป็นคนคิดฆ่าเขาเพื่อเห็นแก่ลูกชาย?
จะให้เขาทนได้อย่างไรไหว!
“ต้วนหลิงเทียน เจ้านับเป็นศิษย์ที่แท้จริงที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาในประวัติศาสตร์ของลัทธิบูชาไฟจริงๆ!”
