บทที่ 121 ทูลขอวิชาลับ
เซี่ยชิงส่งกระแสปราณถึงเจียงผิงอัน “คนผู้นี้คือองค์ชายสี่ ผู้ที่ วางยาพิษเจ้าก่อนหน้านี้ ระวังด้วย”
เจียงผิงอันพยักหน้า ยามทราบข่าวนี้ สีหน้าของเขาหา แปรเปลี่ยนไม่
โกรธไปจะได้อะไร จะฆ่าอีกฝ่ายได้หรือ?
เขามิสามารถท าได้
เก็บมันในใจ เปลี่ยนโทสะเป็ นแรงผลักดัน
เขาตามเซี่ยชิงเดินตามถนนเข้าสู่วังหลวง
ก าแพงวังมิได้สูงมากนัก สลักเสลาลวดลายวิจิตรอ่อนช ้อย มี อักขระวูบไหวบนแผ่นศิลาใต้เท้า
ทันทีที่เข้าสู่วังหลวง เจียงผิงอันก็รู ้สึกเหมือนถูกจิตส านึก มากมายกวาดตรวจสอบ
พวกเขาคือยอดฝีมือผู้ลาดตระเวนพิทักษ์วังหลวง
ไร ้ผู้ใดพูดคุยเสียงดัง แม้บนถนนจะมีคนเดินเสวนา เสียงของ พวกเขาก็ส ารวมแผ่วเบา
ส ารวม เคร่งขรึม
เจียงผิงอันไม่ชอบสภาพแวดล้อมเช่นนี้อย่างยิ่ง
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงโถงใหญ่แห่งหนึ่ง
โถงหลักนั้นงามตระการ ให้บรรยากาศสูงส่งเกินบรรยาย
บนพื้นยกสูงใจกลางโถง มีบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมมังกรทองนั่งอยู่ แผ่บรรยากาศยิ่งใหญ่เหนือใคร
ชายผู้นั้นมีคิ้วดุจกระบี่ ดวงตาพร่างพราว มิได้เดือดดาลหรือถือ ตัว
เป็ นที่ชัดเจนว่าคนผู้นี้คือประมุขแห่งต้าเซี่ย บิดาของเซี่ยชิง
