เซี่ยหยวนเฮ่ากล่าวกับเซี่ยชิงด้วยสีหน้าไร ้อารมณ์ “มิได้รับเชิญ แต่ปราดเข้ามาในโถงหลักเอง ท าอะไรของเจ้า?”
เซี่ยชิงแย้มยิ้ม “เพราะลูกคิดถึงเสด็จพ่อมากเกินไปไงเพคะ”
“เจ้าบื้อไปแล้วหรือ?” สีหน้าของเซี่ยหยวนเฮ่าขึงขังไร ้รอยยิ้ม
“เสด็จพ่อปรีชาสามารถ เลิศล้าตราบกาลสมัย เทียบได้กับมหา จักรพรรดิโบราณ……”
“พอแล้ว กลับมาได้ก็ตั้งใจฝึกฝน ห้ามทาผิดอีก”
เซี่ยหยวนเฮ่าไม่ได้อยากฟังบุตรีตนเยินยอยืดยาวต่อไป เทียบได้ กับมหาจักรพรรดิโบราณอะไร เขาจะสามารถเพียงนั้นได้หรือ
“ขอบพระทัยที่ประทานอภัยเพคะ!”
รอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้าของเซี่ยชิง “เสด็จพ่อ ครั้งนี้เจียงผิงอัน สร ้างผลงานยิ่งใหญ่ ลูกเลยอยากทูลขอวิชาลับของราชวงศ์ต้าเซี่ย ‘ร่างเต๋า’ ให้เจียงผิงอันเพคะ”
