สีหน้าของเซี่ยชิงเย็นเยียบ ตอบเหล่าเสนาบดีไปว่า
“ยามนี้ เจียงผิงอันคือน้องชายข้า ในศึกชิงเกาะเทวะ เขาก็ฆ่า ร่างเทวะสุดขั้วหยางไปสองหน เกียรติภูมิสะท้านต้าเซี่ย สร ้างขวัญ กาลังใจแก่ทัพหน้า คืนแดนดินที่เสียไปได้มากมาย แค่แลกด้วย ‘ร่าง เต๋า’ ไฉนเลยจะไม่ได้?”
ชายชราผู้หนึ่งแค่นยิ้ม “เขามิได้ฆ่าร่างเทวะสุดขั้วหยางจริง ๆ เสียหน่อย มิใช่สุดท้ายอีกฝ่ ายก็หนีไปได้หรือ? หากเขาฆ่าฉู่หยางได้ จริง ๆ สิ ให้วิชาลับเขาไปค่อยเป็ นไปได้หน่อยพ่ะย่ะค่ะ”
ขันทีอีกคนเสริม “จากการสืบข้อมูลของข้าน้อย เจียงผิงอันเกิด ในแคว้นหลิงไถ เขาอาจจะเป็ นไส้ศึกจากแคว้นหลิงไถก็ได้พ่ะย่ะค่ะ!”
เซี่ยชิงกาหมัดแน่น แผดเสียงอย่างเดือดดาล “น้องชายข้าฆ่ารัช ทายาทแห่งต้าฉู่สองหน ชิงศาสตราเซียนครึ่งขั้นมาได้ นี่เรียกไส้ศึก หรือ?”
คนผู้หนึ่งกล่าวขึ้นด้วยท่าทางพิกล “อาจเป็ นการแสดงก็ได้พ่ะย่ะ ค่ะ พวกที่ฆ่าครอบครัวตัวเองเพราะคิดแทรกซึมแดนดินเรา กาลก่อน ก็เคยมี”
