หัตถ์พลังมีสภาพนั่น หลังจากตบหลูชิ่งร่วงแล้วก็ไม่ได้ถล่มลงมาซ้ำแต่อย่างไร…
นั่นเพราะต้วนหลิงเทียนไม่ได้คิดจะฆ่าหลูชิ่ง เมื่อตบอีกฝ่ายจนหัวทิ่มแล้ว หัตถ์พลังมีสภาพอันเขื่องที่เกิดจากการควบแน่นของพลังเซียนสุริยันต้นกำเนิดก็ค่อยๆสลายตัวไปในห้วงคิดเดียว
อย่างไรก็ตามหลูชิ่งที่แม้ไม่ตายและไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรมาก ก็แทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด…
อยู่ๆก็ถูกตบจนหัวทิ่มร่วงพื้นอย่างสิ้นท่าแบบนี้ จะยังไม่ให้มันรู้สึกอับอายขายหน้าได้หรือ?
ในสายตาของเหล่าศิษย์ทั้งอาวุโสของแท่นบูชาพยัคฆ์ขาว เรื่องราวทั้งหมดมันบังเกิดขึ้นในเวลาเพียงเสี้ยวพริบตาเท่านั้น…
ทว่าเพียงเวลาแค่เสี้ยวพริบตาดุจละอองไฟวาบดับ จ้าวแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวของพวกมัน ก็ถูกศิษย์ที่แท้จริงตบหัวทิ่ม! ร่างยังร่วงตกฟ้ามากระแทกพื้นอย่างแรง แต่ต้นจนจบไม่มีปัญญาต่อต้านอะไรเลย…
จังหวะนี้สีหน้าอาวุโสทั้งเหล่าศิษย์ของแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวกลายเป็นเลอะเลือนปานวิญญาณหลุดลอย…
“ล่วงเกินแล้ว จ้าวแท่นหลู…”
ต้วนหลิงเทียนกวาดตามองไปยังจ้าวแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวหลูชิ่งที่กำลังลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากด้วยสายตาเฉยเมย ปากกล่าวออกเสียงเรียบ และไม่ว่าหลูชิ่งจะชักสีหน้าบิดเบี้ยวเพียงใดต้วนหลิงเทียนก็คร้านเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดอะไรอีก เพียงจากไปทันทีหลังกล่าวทิ้งท้ายจบคำ…
