“พวกเจ้าคอยดูไปเถอะ…อีกไม่นานอาวุโสของแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวเรา ต้องออกมาจัดการศิษย์พี่ที่ไม่รู้เรื่องผู้นี้ และจับตัวไปส่งที่หอคุมกฏแน่!”
“กล่าวไปแล้ว การทำแบบนี้…มันเหมือนหยามแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวของพวกเราจริงๆ…”
…
เมื่อได้เห็นฉากดังกล่าวศิษย์แท่นบูชาพยัคฆ์ขาวทั้งหลายก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง
“พวกเจ้าใช่ด่วนสรุปกันไปหรือไม่…หากศิษย์พี่ผู้นี้เป็นศิษย์ของท่านรองหรือท่านจ้าวแท่นบูชาของพวกเราเล่า?”
ศิษย์แท่นบูชาพยัคฆ์ขาวคนหนึ่งออกความเห็น
“เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เป็นศิษย์ของท่านรองหรือท่านจ้าวแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวของพวกเราจริง ต่อให้จะมาพบอาจารย์ก็จำต้องหลบเลี่ยงผู้คนให้ได้มากที่สุด เพื่อรักษาระเบียบปฏิบัติรวมทั้งกฏ ไหนเลยจะเข้ามาผ่าเผยอย่างโอหังแบบนั้นได้…ดูเหมือนศิษย์พี่คนนี้ไม่เห็นแท่นบูพยัคฆ์ขาวของพวกเราอยู่ในสายตาแล้วจริงๆ…”
“ทำแบบนี้ยังต่างอะไรจากท้าทายแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวเรา กระทั่งยังถือว่าท้าทายแท่นบูชาจตุรลักษณ์ทั้งหมดก็ว่าได้!!”
…
ในบรรดาเหล่าศิษย์ของแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวก็มีพวกที่กลัวโลกยังวุ่นวายไม่พอไม่น้อย ต่างใส่ไฟปลุกเร้าอารมณ์กันใหญ่
และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนจะเหินร่างพ้นเขตแท่นบูชาพยัคฆ์ขาว เข้าสู่ดินแดนศักดิสิทธิ์นั้นเอง..
“เหอะ!”
“หึ!”
