ในขณะที่เหล่าศิษย์แท่นบูชาพยัคฆ์ขาวที่ติดตามมาชมดูเรื่องราวได้เห็นหน้าต้วนหลิงเทียนที่หยุดลงชัดๆ ต่างก็รู้สึกคลับคล้ายคคลับคลาทั้งสิ้น
แต่ไม่มีใครสามารถจดจำและระบุตัวต้วนหลิงเทียนได้ทันที
แน่นอนว่านี่เป็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น อีกไม่นานในบรรดาเหล่าศิษย์ต้องมีคนจดจำต้วนหลิงเทียนได้แน่นอน
ด้านอาวุโสของแท่นบูชาพยัคฆ์ขาวทั้ง 2 เองก็ชมมองต้วนหลิงเทียนไม่วางตา และในขณะที่พวกมันกำลังตัดสินใจว่าจะลงมือกับต้วนหลิงเทียนอย่างไรดีนั้นเอง
พลันมีเสียงอันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้น
“นึกออกแล้ว! ข้านึกออกแล้ว! นั่นคือศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนอย่างไรเล่า! พวกเจ้าจำไม่ได้รึ!?”
เมื่อเสียงอันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของศิษย์แท่นบูชาคนหนึ่งดังขึ้น ความปั่นป่วนก็บังเกิดในหมู่ศิษย์ทันที ศิษย์แท่นบูชาพยัคฆ์ขาวคนที่จำต้วนหลิงเทียนได้เบิกตามองต้วนหลิงเทียนด้วยความตกใจ แววตายังฉายถึงความตื่นเต้นออกมาชัดเจน
“ศะ…ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนเรอะ!?”
“สวรรค์ช่วย…เป็นศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนจริงๆ! ช่วยไม่ได้ที่ข้าจำไม่ได้ในตอนแรก เพราะตอนนี้ใบหน้าศิษย์พี่ต่างจากใบหน้าเก่าที่ข้าเคยเห็นเมื่อไม่กี่ปีก่อน…ตอนนี้ดูเหมือนศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนจะใช้โฉมหน้าที่แท้จริงของตัวเอง! ข้าเคยเห็นจากรูปเหมือนของศิษย์พี่!!”
“ไม่ผิด! ข้าก็เคยเห็นเช่นกัน…ใบหน้านี้ช่างเหมือนในรูปวาดที่ข้าเคยเห็นหลายปีก่อนนัก!”
…
