“ต้วนหลิงเทียน ในเมื่อเจ้าเป็นชายชุดดำและมิได้ตกตายในกับดักนั่น…แล้วไฉนเจ้ามิรีบออกกมาบอกเรื่องราวที่เผ่าพันธุ์ปีศาจบุกเข้ามาในภูมิภาคเบื้องล่างแต่แรก? ใยต้องรอจนถึงวันนี้ด้วย?”
“ใช่ ไฉนเจ้ารู้แล้วไม่รีบมาบอก…หากเจ้าบอกพวกเราแต่แรก พวกเรามิใช่ว่าจะได้ระวังป้องกันแต่แรกแล้วหรือ?”
“ต้วนหลิงเทียนเจ้าอธิบายมาว่าไฉนต้องรอคอยจนถึงวันนี้ด้วย?”
…
หลายคนอดไม่ได้ที่จะมาจี้ประเด็นเรื่องนี้กับต้วนหลิงเทียนแทน ราวกับว่าหากเผ่าพันธุ์ปีศาจมันบุกขึ้นมาแล้วมนุษย์เตรียมตัวรับมือไม่ทันจริงๆ ทั้งหมดจะยกให้ต้วนหลิงเทียนเป็นคนบาปเพราะอมพะนำเรื่องนี้เอาไว้! เรียกว่าโทษคนอื่นเก่งนัก!!
“ฮึ่ม!!”
ต้วนหลิงเทียนพลันแค่นคำออกมาเสียงเย็น “แล้วพวกเจ้ามั่นใจได้อย่างไร ว่าไม่ใช่เพราะข้าพึ่งออกมาได้วันนี้!?”
“อะไร? พึ่งออกมาได้วันนี้!?”
ได้ยินคำนี้ของต้วนหลิงเทียน หลายคนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
“เป็นไปไม่ได้! ผู้อาวุโสสูงสุดได้ออกมาประกาศตั้งแต่เมื่อปีก่อนแล้วว่าได้ชิงยอดศาสตราเซียนทั้ง 2 จากเจ้าไป…เช่นนั้นเจ้าก็ไม่อาจอยู่ในนั้นและพึ่งออกมาได้!”
ผู้ฝึกตนอิสระบางคนที่ฉุกคิดถึงเรื่องนี้รีบตะโกนแย้งออกไปก่อนใครทันที
