แม้ต้วนหลิงเทียนจะประกาศเรื่องนี้ออกมา แต่ทุกคนในที่นี้ก็ไม่มีใครตื่นเต้นอะไร
เพราะสุดท้ายแล้ว ทุกคนก็ได้รู้เรื่องนี้กันหมดตั้งแต่แรก
“ต้วนหลิงเทียนยกเอาเรื่องนี้มาพูดอีกครั้งทำอะไร?”
“นั่นสิ แล้วนี่มันถึงกับต้องกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์อัสนีเพื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ด้วยหรือไง? ไม่ใช่ว่าเรื่องนี้รู้กันไปทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วรึ ยังจะมาพูดซ้ำซากทำอะไรกัน?”
…
ผู้ฝึกตนอิสระหลายคนขมวดคิ้ว
“และที่สำคัญก็คือ ครึ่งก้าวเซียนอมตะทั้ง 3 คนนั่น…มันคือเผ่าพันธุ์ปีศาจที่ยังหลงเหลืออยู่ในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าของพวกเราตั้งแต่ยุคมนุษย์ปีศาจ! เพื่อความอยู่รอดพวกมันเลือกที่จะซ่อนตัวอย่างเงียบงันในทวีปมนุษย์! ข้ามผ่านวันเวลาอันยาวนานด้วยการมุ่งมั่นบ่มเพาะสั่งสมพลัง…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวสืบต่อ
และทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าววาจานี้ออกมา ไม่ว่าจะผู้ฝึกตนอิสระหรือผู้ฝึกตนจากขุมพลังต่างๆ ก็ชักหน้าเครียดทันที หลายคนยังอดไม่ได้ที่จะโพล่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ “เผ่าพันธุ์ปีศาจ!? ถล่มมารดามัน! 3 ครึ่งก้าวเซียนอมตะนั่นที่แท้มารดามันเป็นปีศาจ!?”
“บ้าน่า! ล้อกันเล่นหรือไร?!”
“ล้อเล่นก็แย่แล้ว เจ้าไม่เห็นหรือไรว่าเมื่อครู่ต้วนหลิงเทียนได้กล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์ไป แล้วตอนนี้ใช่คนยังอยู่ดีหรือไม่? มีฟ้าผ่าอันใดหรือไม่? ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง!!”
