และในบรรดาผู้คนทั้งหมดในสถานที่แห่งนี้ ก็มีเพียงจงเฉินกับเฉิงอี้ข่ายเท่านั้นที่สามารถมองตามความเคลื่อนไหวได้ทัน แม้จะเห็นเพียงแค่เงาเลือนที่วูบหายไปต่อหน้าต่อตาก็ตาม
หลังโม่เซวียนจากไปสักพัก ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ก็ทยอยกันกลับมารู้สึกตัว
หลังคืนสติแล้วทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดบนสนทนาออกมาด้วยความตื่นตระหนก และไม่ทันข้ามวันข่าวเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่ก็เริ่มแพร่กระจายออกไปด้วยความเร็ว ไม่นานก็รู้กันไปทั่วภูมิภาคเบื้องบน
“สถานที่ๆต้องสงสัยว่าถูกเหลือทิ้งไว้ด้วยฝีมือ 3 ครึ่งก้าวเซียนอมตะนั่นช่างน่ากลัวเสียจริง…ไม่เพียงทำให้แขนเผยซื่อไห่กับกระบี่พันอาคมเซียนสลาย…ยังร้ายกาจถึงขั้นทำให้ อันดับ 3 ในรายนามยอดเซียนอย่างโม่เซวียนบาดเจ็บสาหัสได้เลยหรือ?”
“มารดามันเถอะ! ถึงใต้เท้าโม่เซวียนจะไม่มียอดศาสตราประเภทป้องกัน แต่พลังป้องกันส่วนตัวก็มิใช่ชั่ว ให้พูดกันตรงๆยังไม่อ่อนด้อยไปกว่าเผยซื่อไห่ที่ใช้ระฆังสุญตาด้วยซ้ำ! แต่เข้าไปในสถานที่ผีสางนั่นยังเจ็บหนัก…แล้วนี่หากผู้อื่นเข้าไปไม่ดับอนาถทันทีรึไร?”
“เรื่องนี้เป็นความจริง มีผู้เห็นเหตุการณ์หลายคน!”
“ตอนนี้ข้าอยากรู้นักว่า 3 ครึ่งก้าวเซียนอมตะพวกนั้นที่แท้เป็นใครกันแน่…สถานที่ผีสางมารดามันเช่นนั้น ยังไม่ใช่หลุมพรางที่จงใจขุดไว้อีกหรือ?”
…
