บทที่ 110 ยอดฝีมือแผลงฤทธิ์
ยามเกิดความเจ็บแปลบที่อก สีหน้าของฉู่หยางก็ชะงักนิ่ง
หัวใจของเขาถูกแทงอีกแล้ว
ถูกเจียงผิงอันฆ่าอีกแล้ว
เจียงผิงอันชิงพู่กันพิพากษา เปลี่ยนฝ่ ามือเป็ นมีดดาบ สะบั้น แขนขวาของคู่ต่อสู้ โยนเข้าแหวนเก็บของไป
ในแหวนเก็บของของอีกฝ่ายต้องมีของดีอยู่มากมายแน่นอน
“องค์รัชทายาท!”
เฉินเจิ้นซึ่งเมื่อครู่ยังกระหยิ่มยิ้มย่องเห็นเช่นนี้ก็ตะโกนอย่าง ขวัญผวา
แล้วเขาก็ถลึงตาใส่เจียงผิงอัน “สารเลว บังอาจสังหารองค์รัช ทายาท วอนตาย!”
เฉินเจิ้นหันไปพุ่งใส่เจียงผิงอัน เตรียมสังหารเขา
ขณะนี้ หมิงเฉินรีบมาขวางตรงหน้าเฉินเจิ้นไว้
ครั้งนี้ ในที่สุดก็เป็ นคราวเขายิ้มบ้าง
“หากคิดจะผ่านไปก็ไม่มีทาง ดูฉู่หยางตายสิ รัชทายาทอันโดด เด่นเกินใครของต้าฉู่ตายแล้ว เจ้าซึ่งมาอารักขาก็อย่าหวังรอดเลย ฮ่า ๆ~”
หมิงเฉินสุดแสนโล่งใจ หัวเราะร่าอย่างเบิกบาน
เจียงผิงอันพลิกสถานการณ์อย่างเบ็ดเสร็จด้วยอ านาจต่อสู้ร้าย กาจของเขา
ขณะนี้ อักขระสีดาวูบไหวขึ้นบนร่างของฉู่หยาง แผ่ปราณอัน เก่าแก่วังเวง ปราณมหาเต๋าลึกลับลามปกคลุม
ยันต์หยกดาชิ้นหนึ่งลอยออกมาจากหว่างคิ้วของฉู่หยาง แปร ลักษณ์กลายเป็ นฉู่หยาง
ทันใดนั้น ยันต์หยกก็แตกสลาย หัวใจของฉู่หยางคืนสู่ปกติ
แต่ครั้งนี้ ฉู่หยางมิได้คืนสู่สภาพสมบูรณ์พร ้อม แขนข้างที่ขาด ยังคงมีโลหิตทะลัก
เจียงผิงอันหน้าเสีย เจ้านี่ยังมีวิธีคืนชีพอยู่อีก!
เขารู ้จักยันต์หยกดานี้ ม
