“ข้าได้ยินมาว่าในบรรดายอดศาสตราเซียนทั้ง 10มียอดศาสตราเซียนประเภทป้องกันแค่ 3 ชิ้น และระฆังสุญตาก็เป็นหนึ่งในนั้น!”
“ระฆังสุญตา…ยอดศาสตราเซียนประเภทป้องกันหรือ?”
“สวรรค์ หากนั่นเป็นระฆังสุญตาจริง…เช่นนั้นต้องเป็นพลังมหาศาลถึงเพียงใดกันที่ทำให้มันถึงกับแตกร้าวได้ขนาดนี้!?”
“อีกทั้งหากมองจากรอยราวนั้น ร่องรอยยังสดใหม่นักกระทั่งยังมีเศษผงจากการแตกหลงเหลือ…มันสมควรพึ่งแตกร้าวตอนใต้เท้าเผยซื่อไห่บุกเข้าไปในรอยแยกต้องสงสัยว่าจะเป็นคลังสมบัติของครึ่งก้าวเซียนอมตะไม่ผิดแน่!!”
“ใต้เท้าเผยซื่อไห่มีระฆังสุญตา…แต่กลับสาหัสขนาดนี้หลังเข้าไปได้ไม่ทันไร ที่แท้ด้านในเป็นนรกขุมไหนกัน?”
……
ตอนนี้ความสนใจของผู้คนไม่ได้อยู่ที่เรื่องเผยซื่อไห่ไปได้ระฆังสุญตามาครองได้อย่างไร
แต่ความสนใจของพวกมันทั้งหมดล้วนอยู่ที่รอยร้าวของระฆังสีทองนั่น!!
แม้จะถูกพญามังกรเสื้อม่วงกล่าวถาม หากแต่เผยซื่อไห่ไม่ได้ตอบคำอะไร
มันยังลอยร่างนิ่งค้างกลางหาว ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอยู่นาน
ตอนนี้ในหัวของมันเต็มไปด้วยฉากเรื่องราวก่อนหน้า…
เรื่องที่มันพึ่งประสบมานั้นนับว่าน่ากลัวนัก…อีกแค่นิดเดียวมันก็เกือบเอาชีวิตไปทิ้งแล้ว!
