ถึงแม้เขาจะไม่รู้จักคนเหล่านั้น กระทั่งพรสวรรค์รากวิญญาณของพวกมันจะเย้ายวนใจเขาไม่น้อย
ทว่าต้วนหลิงเทียนยังหวังให้พวกมันรอด…เพราะเขาเป็นคนที่มองภาพรวม!
“เว้นเสียแต่ข้าจะสามารถออกไปนอกเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติได้…หาไม่แล้วข้าก็ไม่มีทางส่งพวกมันออกนอกระนาบเทียมแห่งนี้ หรือหยุดยั้งการดำเนินการทั้งหมดในระนาบเทียมที่ 3 ครึ่งก้าวเซียนอมตะได้ตั้งค่าเอาไว้แต่แรก…”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียนผู้เฒ่าหั่วก็กล่าวตอบออกมาทันที
และคำตอบของผู้เฒ่าหั่ว ก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนผิดหวังเป็นธรรมดา
และในขณะที่รู้สึกผิดหวัง ต้วนหลิงเทียนก็คล้ายจะนึกถึงอะไรได้ออก แววตาคล้ายมีไฟแห่งความหวังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งพลางถามผู้เฒ่าหั่ว “ผู้เฒ่าหั่ว แล้วท่านสามารถชี้แนะข้าให้ช่วยพวกมันได้หรือไม่?”
“เจ้า? พลังของเจ้าตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป…หากเจ้าคิดจะช่วยเหลือพวกมัน อย่างน้อยๆพลังฝึกปรือของเจ้าต้องบรรลุถึงขอบเขตเซียนอมตะเสียก่อน”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าวปฏิเสธ
“หาไม่แล้วต่อให้เจ้ารู้ว่าพวกมันอยู่ตรงไหน แต่ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ก็ไม่มีทางทำลายพื้นที่ปิดผนึกเพื่อช่วยให้พวกมันรอดพ้นจากพลังสังหารของค่ายกลได้เลย นับประสาอะไรกับช่วยเหลือพวกมัน”
ผู้เฒ่าหั่วพูดต่อออกมาว่า “ตอนนี้สิ่งที่ดีที่สุดที่เจ้าสามารถกระทำได้คือนั่งดูอยู่ข้างสนาม…และอย่าปล่อยให้พรสวรรค์รากวิญญาณอันมีค่าของพวกมันต้องสลายหายไปอย่างสูญเปล่า…”
