“เท่าที่ข้ารู้มาดูเหมือนนายน้อยของพันธมิตร 7สังหารโอวฉิงผู้นั้นเป็นดั่งนายน้อยรุ่นที่ 2 อย่างแท้จริง…คนเช่นนี้เห็นชีวิตตัวเองสำคัญเป็นที่สุด!คนที่วันๆหวังแต่จะหาความสำราญย่อมหวาดกลัวความตายยิ่งกว่าใคร! เพราะหากตาไป…มันก็มิอาจเสวยสุขจากอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่บิดาปูทางเอาไว้ได้อีก!!”
ไม่ทราบว่าเป็นใครที่พูดขึ้นมา
แต่ทันทีที่มันพูดจบคำ มันก็ได้รับความเห็นชอบจากคนมากมายทันที
“เพราะแบบนี้คนของพันธมิตรอำนาจทรราชและร้อยวิญญาณจึงรู้สึกว่าหลังรอยแยกนี้สมควรไร้อันตรายใดๆ?”
คนที่ออมุงอยู่ย่อมไม่ขาดคนที่มีความคิด จึงง่ายที่จะคาดเดาเรื่องราว
“สมควรเป็นเช่นนั้น”
“ในเมื่อพันธมิตรอำนาจทรราชกับร้อยวิญญาณก็เข้าไปกันหมด เช่นนั้นพวกเรายังจะรออะไรเล่า!!”
“ไป! พวกเราเข้าไปกัน!!”
……
ทันใดนั้นผู้ฝึกตนไร้มากมายทั้งมีพันธมิตรและไม่มีพันธมิตรก็รีบโดดเข้ารอยแยกกันอย่างไม่หวาดกลัวอีก ร่างแล้วร่างเล่าหายลับไปในรอยแยกกลางอากาศ
เพียงครู่เดียว จำนวนคนที่ห้อมล้อมอยู่รอบๆรอยแยกกลางอากาศก็เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง
แน่นอนว่ายังมีหลายคนที่ยังยืนรอไม่กล้าเข้าไปเพราะลังเลอยู่
“หลายคนแห่กันเข้าไปหมดแล้ว…พวกเราจะเข้าไปด้วยหรือไม่ผู้เฒ่าเฮยหยา?”
ระดับสูงของพันธมิตรอีกาทมิฬหันไปมองถาม ‘ผู้เฒ่าเฮยหยา’ ผู้นำของพวกมันทันที หลังจากที่ยืนละล้าละลังกันอยู่พักหนึ่งแต่ไม่กล้าตัดสินใจ
