ลูกตาเซี่ยจงฉายประกายเยียบเย็นกล่าวออกเสียงต่ำ “หากข้ารู้ว่าเจ้าจะสามารถเติบโตได้ถึงขั้นนี้ วันนั้นในตำหนักเมฆาครามที่ภูมิภาคเบื้องล่างข้าคงไม่เมตตาละเว้นเจ้า!”
“เมตตาละเว้นข้า?”
ได้ยินวาจาเซี่ยจง ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ “เซี่ยจง หากข้าจำไม่ผิด…ไม่ใช่ว่าที่เจ้าไม่กล้าฆ่าข้าเพราะหวาดกลัวมังกรเทพยดา 9 กรงเล็บรึไง?”
“อีกทั้งไม่ใช่ว่าเจ้าได้แต่ปลอบใจตัวเองหรอกเหรอ…ว่าด้วยพรสวรรค์ของข้า ตลอดชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันไล่ตามเจ้าได้ทัน?”
“ยังมาทำเป็นพูดเมตตาละเว้นข้าไม่อายปาก ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”
ต้วนหลิงเทียนลบล้างวาจาถือดีของเซี่ยจงทิ้งในชั่วพริบตา ยังยัดเยียดสถานะตัวขี้ขลาดให้มัน พาลให้สีหน้าเซี่ยจงกลายเป็นเขียวสลับขาวทันที
“อะไร? หรือตอนนี้เจ้าบังเกิดความเสียใจแล้วที่วันนั้นเจ้าปอดแหกไม่กล้าฆ่าข้า?”
เห็นเซี่ยจงโมโหทั้งอับอายจนหน้าเปลี่ยนสีไปมาราวไฟกระพริบไร้คำตอบ ต้วนหลิงเทียนก็แสยะยิ้มกล่าวเยาะไม่หยุด “เจ้าคงกำลังคิดสินะ…หากวันนั้นเจ้าฆ่าข้าทิ้งไป? ข้าคงไม่มีวันได้ก้าวหน้าเติบโตมาถึงจุดที่ทำให้เจ้าหน้าเสียอย่างตอนนี้?”
“น่าเสียดาย…โลกนี้ไม่มีโอสถรักษาอาการเสียใจให้เจ้ากิน!”
“วันนี้ข้าต้วนหลิงเทียนจะขอบอกเจ้าไว้ตรงนี้…หนี้เลือดอาวุโสกู่มี่กับพี่น้ององครักษ์เกราะทมิฬหลายสิบชีวิตที่เจ้าคร่าไปของตำหนักเมฆาคราม ข้าต้วนหลิงเทียนจะล้างมันด้วยเลือดของเจ้า!”
