ชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ที่แท้เป็นใครกันแน่?
แล้วล่อมันออกมาทำอะไร?
ไฉนถึงทำให้มันรู้สึกคุ้นเคยนัก?
“ข้าเป็นใคร?”
ได้ยินคำถามของเซี่ยจงต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะยิ่งมายิ่งดังลั่นราวกับคนบ้า ทำให้เซี่ยจงประสาทจะกิน!
“เจ้าหัวเราะอะไร?”
เสียงหัวเราะทั้งรอยยิ้มแสสยะของต้วนหลิงเทียนทำให้ใจเซี่ยจงของขึ้นไม่น้อย “ไอ้หนูเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้าคืออา…”
“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร อาวุโสของลัทธิอารามทมิฬ? แถมเจ้ายังจะบอกข้าว่าเจ้าเป็นถึงลูกชายของ จ้าวราชสีห์ขนทอง 1 ใน 4 มหาธรรมราชาของลัทธิอารามทมิฬใช่หรือไม่?”
ทว่าไม่รอให้เซี่ยจงกล่าวจบคำ ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าววาจาที่อีกฝ่ายคิดประกาศศักดิ์ดาออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กล่าวจบค่อยระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง “หากเจ้าคิดจะบอกเรื่องไร้สาระนี้กับข้า…เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเสียเวลาพล่ามอะไรให้มาก! เพราะข้ารู้จักเจ้าดีหาไม่แล้วไฉนข้าต้องจงใจล่อเจ้าออกมาคนเดียวด้วย…”
ต้วนหลิงเทียนมองเซี่ยจงด้วยสายตาลี้ลับ รอยยิ้มเหน็บแนมฉีกแสยะที่มุมปาก
“เจ้า…เจ้าที่แท้เป็นใครกันแน่!?”
หน้าเซี่ยจงยิ่งมายิ่งเปลี่ยนสีกลับกลาย เสียงยังเข้มขึ้นเรื่อยๆ
จังหวะนี้แม้มันจะไม่คิดว่าชายหนุ่มชุดม่วงจะมีพลังมากพอคุกคามอะไรมันได้ ทว่าในใจกลับมีสังหรณ์อัปมงคลประการหนึ่งร้องเตือนดังจ้า ยากอธิบายนัก
