และถึงจะทะลวงผ่านขอบเขตเซียนนภาได้จากความบังเอิญและวาสนา แต่ก็คงยากจะก้าวหน้าใดๆได้แล้ว
ในสายตาของมันที่เป็นตัวตนขอบเขตเซียนสวรรค์ ต่อให้ภายภาคหน้าต้วนหลิงเทียนจะเติบโตขึ้นมาแค่ไหน ก็ยังคงเป็นได้แค่ มดปลวก ในสายตาของมันดังเดิม ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเป็นภัยคุกคามอะไรได้ ยังไม่คู่ควรกล่าวถึงต่อหน้ามันด้วยซ้ำ!
อย่างไรก็ตามมันไม่อาจทำใจเชื่อเรื่องราวได้จริงๆ
ในเวลาเพียงแค่ไม่ถึง 2 ปี ต้วนหลิงเทียนนายน้อยตำหนักเมฆาครามของภูมิภาคเบื้องล่างที่เป็นดั่งมดในสายตาของมันวันนั้น กลับเติบโตขึ้นถึงขั้นมีพลังฝีมือสูงพอจะไล่ตามมันได้ทัน!
“เซี่ยจง”
ต้วนหลิงเทียนเพิกเฉยความประหลาดใจของเซี่ยจง มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชากล่าวออกด้วยเสียงทุ้มไร้แยแส
“วันนั้นเจ้าไม่เพียงฆ่าผู้อาวุโสกู่มี่ทั้งเข่นฆ่าคนของตำหนักเมฆาครามข้า แต่หลังเอาตราผนึกมารของข้าไปแล้วเจ้ายังไม่คิดเลิกรา กลับข่มขู่ว่าจะฆ่าล้างตำหนักเมฆาครามของข้า…ถึงแม้ว่าเจ้าจะทำไม่สำเร็จก็ตามที”
“แต่ตอนนั้นข้าได้สาบานเอาไว้ในใจ…หากข้าต้วนหลิงเทียนไม่อาจฆ่าเจ้าได้ข้าจะไม่ขออยู่เป็นคน!”
“วันนี้ถึงเวลาที่ข้าต้องกระทำตามคำสาบานนั่นแล้ว…”
ตอนแรกเสียงกล่าวต้วนหลิงเทียนนั้นเย็นชาไร้แยแสถึงที่สุด หากทว่ายิ่งกล่าวก็ยิ่งสงบ สุดท้ายก็สงบลงอย่างประหลาด
ทว่าเจตนาฆ่าฟันที่แผ่ออกทั่วร่างยิ่งมาก็ยิ่งมีมาก
ลึกลงไปในแววตายังเผยประกายสังหารอำมหิต
“ฮ่าๆๆๆ..!!”
