หากไร้หนทางย้อนกลับไปยังภูมิภาคเบื้องล่างได้อีกต่อไป ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าบิดามารดา ภรรยาและลูกน้อยรวมถึงสหายทั้งหลายอีกต่อไปแล้วหรือ?
ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ใจต้วนหลิงเทียนก็ยิ่งเป็นกังวลมากขึ้นเท่านั้น
“ข้าได้ยินมาว่าค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ภูมิภาคเบื้องล่างสมควรเกิดเรื่องบางประการ ทำให้ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่เบื้องบนเราหยุดชะงักการขนส่งทั้งหมดเพราะขาดการระบุจุดหมายปลายทาง…การเดินทางอันใดล้วนเป็นอัมพาตหมดสิ้น”
“ข้าเองก็ได้ยินเรื่องนี้มาเช่นกัน…การเชื่อมต่อระหว่างเบื้องบนกับเบื้องล่าง ค่ายกลเบื้องล่างนั้นมีความสำคัญกว่า เพราะเบื้องบนต้องพึ่งการกำหนดและชี้นำเป้าหมายปลายทางจากค่ายกลเบื้องล่าง ทว่าค่ายกลเบื้องล่างสามารถส่งผู้คนมายังเบื้องได้โดยไม่ต้องกำหนดเป้าหมาย”
“ตอนนี้เมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ภูมิภาคเบื้องล่าง…หมายความว่าผู้คนจากเบื้องล่างมิอาจขึ้นมายังเบื้องบน และเบื้องบนยิ่งไม่อาจย้อนกลับไปเบื้องล่าง”
“ไปไม่ได้ก็ช่างปะไร สถานที่ๆกระทั่งนกยังไม่อยากแวะเวียนไปขับถ่ายเช่นนั้นยังมีดีอันใด? จ้างให้ข้ายังมิอยากลงไปเหยียบด้วยซ้ำ เช่นนั้นค่ายกลจะพังไม่พังล้วนไร้สำคัญสำหรับข้า!”
…
วาจาทำนองดังกล่าวดังขึ้นทั่วนครแห่งบาป
