“ใช่ หากปีศาจมันบุกรุกเข้ามายังภูมิภาคเบื้องล่างผ่านช่องทางที่เคยถูกปิดผนึกจริง เมื่อมหาค่ายกลพังทลาย ค่ายกลเคลื้อนย้ายข้ามภูมิภาคด้านล่างก็สมควรถูกทำลายไปด้วย ทีนี้พวกมันก็ได้แต่ติดแหง็กอยู่ด้านล่าง มิอาจขึ้นมาเบื้องบน!”
“ไม่นานมานี้ข้าคิดว่าจะแวะไปหาอนุภรรยาที่ข้าพานางไปซ่อนตัวที่ภูมิภาคเบื้องล่างสักหน่อย มาตอนนี้ช่างโชคดีนักที่ข้าไม่ทันได้ไป”
…
บทสนทนาทำนองนี้ดังระงมไปทั่วนครแห่งบาป
อย่างไรก็ตามหลังเรื่องนี้กล่าวถึงไปได้ไม่นาน วาจาจากผู้รู้ก็ทำลายความสงบของทุกคนไปหมดสิ้น
“ไม่ส่งผลต่อพวกเราในภูมิภาคเบื้องบน? ติดแหง็กมิอาจขึ้นมาภูมิภาคเบื้องบน? พวกเจ้าฝันหวานเกินแล้ว!!”
“มิผิด พวกเจ้าทั้งหลายคิดว่าเผ่าพันธุ์ปีศาจล้วนเป็นสัดใส่ข้าวที่ใช้การมิได้หรือ? พวกเจ้าคิดว่าเรื่องที่พวกมันเกือบฆ่าล้างเผ่าพันธุ์พวกเราทั้งที่บุกรุกเข้ามาอย่างไม่ได้ตระเตรียมความพร้อมให้ดีเป็นเรื่องล้อเล่น? ผ่านมากว่าแสนปีแล้ว เผลอๆตอนนี้พวกมันสมควรไม่ขาดเซียนสวรรค์ 9 เปลี่ยนเช่นกัน ไหนยังจะปีศาจที่มีความสามารถด้านค่ายกล พวกเจ้าคิดว่าพวกมันทำอะไรกันไม่เป็นจริงๆ?”
“กล้าคิดว่าปีศาจไม่นับเป็นอะไร? พวกเจ้าช่างไร้เดียงสานัก! ข้าจักบอกอันใดให้ฟัง คราวนี้เผลอๆพวกมันจะสั่งสมกำลังพลรอให้กองทัพพร้อมพรั่งแล้วเค่อยปิดค่ายกลยกทัพขึ้นมาด้วยซ้ำ! พวกเราได้ฉิบหายกันหมดแน่!!”
…
