ต้วนหลิงเทียนเร่งรุดเดินทางด้วยความเร็วสูงสุดตลอดทั้งเดือน เพื่อตระเวนไปยังจุดจัดตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายต่างๆ ที่อยู่ใกล้นครแห่งบาปมากที่สุด
ทว่าทั้งหมดล้วนเป็นดุจเดียวกัน ไม่อาจใช้งานได้ พวกมันไม่อาจส่งผู้คนไปยังภูมิภาคเบื้องล่างได้อีกต่อไป
‘หรือ…จะเกิดเรื่องขึ้นกับค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามภูมิภาคที่เบื้องล่างจริงๆ?’
‘ปีศาจมันบุกรุกเข้ามาแล้ว?’
‘ยุคมนุษย์ปีศาจเมื่อแสนกว่าปีก่อนกำลังจะหวนกลับมา?’
ระหว่างเดินทางใจต้วนหลิงเทียนแทบจะมอดไหม้ไปด้วยไฟกังวล ความคิดเลวร้ายมากมายผุดขึ้นในใจไม่หยุดหย่อน อารมณ์ไม่คงที่ยากสงบ
อนิจจาแม้เขาจะกังวลร้อนรนให้ตาย ก็ไม่อาจทำอะไรได้เลย
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกเหมือนมีระเบิดห่าใหญ่ถล่มลงกลางใจ รู้สึกอ่อนแอไร้พลังอย่างถึงที่สุด
“ผู้เฒ่าหั่ว…ไม่มีวิธีอื่นใดแล้วจริงๆหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามผู้เฒ่าหั่วด้วยความขื่นขม
นี่ยังเป็นคำถามเดิมที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามผู้เฒ่าหั่วเมื่อหลายวันก่อน
และวันนั้นผู้เฒ่าหั่วก็ได้ตอบเขามาว่า
มีเพียงทะลวงให้ถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ 9 เปลี่ยน และข้ามผ่านภัยพิบัติจากอัสนีสวรรค์ให้ได้เสียก่อน เขาถึงจะมีพลังอำนาจมากพอฉีกเปิดห้วงมิติ และสามารถย้อนกลับไปยังภูมิภาคเบื้องล่างเพื่อไปจัดการเรื่องราวทั้งหลายได้ ก่อนที่ อำนาจเซียนอมตะ จะสาดส่องลงมาจากสวรรค์ฉุดดึงเข้าให้ขึ้นไปยังแดนสวรรค์
