ต้วนหลิงเทียนมองไปยังคนพันธมิตรขวานปฐพีทั้ง 9 ด้วยสายตาเฉยเมย กล่าวถามออกด้วยน้ำเสียงไร้แยแส ไม่อาจสัมผัสได้ถึงอารมรณ์ยินดียินร้ายใดๆทั้งสิ้น
“ขอใต้ผู้ยิ่งใหญ่เท้าโปรดเมตตา ข้าน้อยยังมิอยากตาย”
“ใต้เท้าข้าพเจ้าก็มิอยากตาย…ขอใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่ละเว้นข้าพเจ้าด้วย”
…
เมื่อคนของพันธมิตรขวานปฐพีทั้ง 9 ได้ยินคำถามตัดสินชีวิตของพวกมันจากปากต้วนหลิงเทียน ต่างก็เร่งกล่าวาตอบด้วยน้ำเสียงวิงวอนร้องขอชีวิตทันที
ล้อกันเล่นหรือไง!
หากเลือกอยู่รอดได้ใครมันจะไปอยากตาย?
“ถ้างั้นก็นำทางข้าไปฐานที่มั่นพันธมิตรขวานปฐพีของเจ้าเสีย”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสงบ หากแต่ลึกลงไปในถ้อยคำกลับแฝงเร้นไว้ด้วยเจตนาฆ่าฟันขุมหนึ่ง
ราวกับมีโมโหไม่น้อยที่อีกฝ่ายคิดฆ่าเขาก่อน!
ฟืด! ฟืด! ฟืด! ฟืด!
…
ทันทีที่ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ทั้ง 9 ก็สูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บทันที
ฟังจากวาจาของชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้า มิใช่อยากจะบุกไปฐานที่มั่นของพันธมิตรขวานปฐพีพวกมันหรอกหรือ?
ใยมิใช่ตะพาบคิดลงให ปลาพุ่งเข้าไปในร่างแห?
หากแต่ไม่ว่าพวกมันจะมองอีท่าไหน ชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ก็ไม่คล้ายคนสิ้นคิดเบื่อชีวิตคิดอยากตายสักกะผีกเดียว…
ดังนั้นย่อมเหลือความเป็นไปได้เพียงประการเดียวเท่านั้น
‘ใต้เท้าผู้นี้น่ากลัวว่าจะไม่เกรงกลัวอะไรผู้นำ!’
