และบางเวลาเหล่าผู้ฝึกตนชนชั้นยอดฝีมือเหล่านี้นึกครึ้ม พวกมันก็ทำการสุ่มแจกสิ่งของโดยการโยนทิ้งออกมาราวกับขยะ แน่นอนว่าขยะในสายตาพวกมัน แต่สำหรับผู้ฝึกตนพเนจรทั้งหลายแล้วถือเป็นสิ่งของอันประเสริฐทั้งสิ้น!
สิ่งของอันประเสริฐที่ว่ามีทั้งหินเซียนระดับสวรรค์ ไปจนถึงวรยุทธ์เซียนระดับสูง ยันต์เต๋า กระทั่งศาสตราอาคมเซียนล้ำค่า!
‘พวกยอดฝีมือเหล่านั้นก็แค่เล่นสนุกกับผู้ฝึกตนพเนจร ทำราวกับผู้อื่นเป็นลิงค่างเท่านั้น’
หลังได้รับทราบเรื่องราวที่ว่า ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะลอบส่ายหน้าในใจ
เขารับฟังจากคนในเหลามาว่า ทุกครั้งที่มียอดฝีมือขอบเขตเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยนขึ้นไปแจกของ เหล่าผู้ฝึกตนพเนจรทั้งหลายก็จะทำการแข่งขันแย่งชิงสิ่งของกันอย่างเอาเป็นเอาตาย!
เรียกว่ามีของแจกมาที่ไร ผู้ฝึกตนพเนจรมากมายล้วนต้องตายเพื่อมัน!
ธรรมชาติของมนุษย์ย่อมมีความโลภ
สิ่งของที่เหล่ายอดฝีมือโยนแจกมานั้นอาจไม่มีค่ามีราคาอะไรในสายตาของพวกมัน เรียกว่าไม่คู่ควรให้กล่าวถึงด้วยซ้ำ
แต่ทว่ากับผู้ฝึกตนพเนจรที่ไร้ผู้ใดสนับสนุนในนครแห่งบาปนั้น ทั้งหมดนับเป็น ‘สมบัติชิ้นโต’ คุ้มค่าที่พวกมันจะทุ่มเทแย่งชิง!
‘หากโชคร้ายสมบัตินั้นปรากฏในที่คนหมู่มากแลเห็น ถึงได้มาก็อาจต้องตกตายเพราะมรสุมแห่งการแก่งแย่งชิงดี…หากทว่าโชคดีไปพบพานของแจกที่ลับหูลับตาคนหน่อย ก็นับว่าลาภลอยครั้งใหญ่’
