‘อย่างไรเสียอาจารย์ลุงผู้เฒ่าพยากรณ์คนนั้นช่างยอดเยี่ยมนัก…ยังสามารถทำนายได้ว่าข้ามีสายเลือดเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าทั้งที่ไม่เคยพกันมาก่อน! ในแง่ของการทำนายแล้วดูเหมือนว่าจะเหนือกว่าท่านแม่หมอเสียอีก’
เฟิ่งเทียนหวู่เผลอหันไปมองแม่หมออย่างไม่รู้ตัวขณะลอบกล่าวคำพึมพำในใจ
แน่นอนว่านางย่อมไม่กล้ากล่าวเรื่องนี้ออกมา
“ถึงแล้ว”
ไม่นานแม่หมอก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง และตอนนี้ทั้งคู่ก็มาถึงชายขอบเขตแดนเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าแล้ว
“ท่านแม่หมอ”
เมื่อต้องจากไปจริงๆ เฟิ่งเทียนหวู่ก็รู้สึกใจหายอยู่บ้าง ยังรู้สึกไม่เต็มใจนักเพราะนางเองก็รู้สึกเคารพแม่หมอผู้นี้ประหนึ่งมารดาไปแล้ว
“ไปเถอะ”
เมื่อเห็นทีท่าละล้าละลังของเฟิ่งเทียนหวู่ แม่หมอเองก็ใจหายเช่นกัน กระทั่งยังเผลอตัวถึงขั้นคิดจะกล่าวโน้มน้าวออกไป
แต่เพื่อไม่ให้ตัดสินใจทำอะไรด้วยอารมณ์ชั่ววูบ นางเลือกสะบัดมือใช้พลังหอบหิ้วร่างเฟิ่งเทียนหวู่ให้ออกไปจากเขตของเผ่าพันธุ์หงส์ฟ้าทันที
หลังจากร่างเฟิ่งเทียนหวู่หายไปจากสายตาของนางแล้ว นางก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองตาหลับลงเปลือกตาสั่นระริก ร่างยังสะท้านไปวูบหนึ่ง ยากระงับอาการสั่นไหวในใจ
หลังอยู่ด้วยกันพักใหญ่เฟิ่งเทียนหวู่ได้เห็นนางเป็นดั่งมารดา แล้วไฉนนางจะไม่เห็นเฟิ่งเทียนหวู่เป็นลูกสาว?
