ในขณะที่ชิวมู่ชิงกำลังอื้ออึงกับเรื่องราวด้วยคิดว่ากำลังฝันไปอยู่หรือไม่ ด้านตงฟางฉู่ที่ชมดูอยูก็รู้สึกว่าเรื่องราวเบื้องหน้าสมควรเป็นภาพฝัน มันกล่าวพึมพำออกมาพร้อมส่ายหัวอย่างไม่ยอมรับความจริง
มันไม่เพียงยกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเองดัง เพี๊ยะ!
ยังลดมือลงไปหยิกต้นขาอีกรอบ!
ความแปลบชาปวดแสบจากใบหน้า และเจ็บจี๊ดจากต้นขาบ่งบอกให้มันรู้…
มันไม่ได้ฝันไป!
ทุกเรื่องราวที่ฉายชัดอยู่ตรงหน้ามันคือความจริง!
ชายหนุ่มชุดม่วงที่สั่งสอนบทเรียนให้มันที่เหลาอาหารวันนี้ เพาะสร้างความเคียดแค้นชิงชังให้มัน…ที่แท้เป็นถึงผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนสวรรค์!
‘มันเป็นเซียนสวรรค์แล้วจะทำไม มิใช่ท่านพ่อกับท่านอาวุโสหลักรวมถึงท่านอาวุโส 2 ก็เป็นเซียนสวรรค์ที่ฝีมือร้ายกาจหรอกรึไง?’
พอนึกได้ว่ายังมีบิดากับอาวุโสอีก 2 คนที่เป็นตัวตนขอบเขตเซียนสวรรค์อันร้ายกาจ ทันใดนั้นใจของตงฟางฉู่ก็สามารถสงบลงได้
ตึก! ตึก! ตึก!
…
ในขณะเดียวกันนั้น ต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆก้าวเท้าไปเบื้องหน้าอย่างไม่รีบไม่ร้อน เดินไปหาอาวุโส 2 ของตระกูลชิวอย่างชิวจื่อช้าๆ
อย่างไรก็ตามทุกย่างก้าวของเขาตอนนี้ ประหนึ่งจะย่ำเหยียบลงกลางอกชิวจื่อก็ไม่ปาน พาลให้หน้าชิวจื่อเปลี่ยนสีไปไม่หยุดหย่อน
ในที่สุดชิวจื่อก็สะท้านไปจนร่างแทบทรุด
