“เช่นนั้นงานวิวาห์ครั้งนี้ต้องล้มเลิก! และพวกเราตระกูลตงฟางต้องเป็นฝ่ายถอนหมั้นนังหญิงแพศยานั่น!!”
“อีกทั้งตระกูลตงฟางของพวกเราต้องประกาศให้ผู้คนทั้งเมืองคงหมิงรับทราบ…ว่าเป็นตระกูลตงฟางของพวกเราไม่ต้องการรับสะใภ้เช่นชิวมู่ชิง! มิใช่ชิวมู่ชิงไม่ยินดีแต่งเข้าตระกูลตงฟางของพวกเรา!!”
อาวุโสของตระกูลตงฟางกล่าวออกมายืดยาว แต่ทุกวาจาถ้อยคำล้วนเด็ดขาดเอาเรื่องนัก
“อืม! เรื่องนี้ข้าจักเป็นผู้นำคนไปหาความที่ตระกูลชิวด้วยตัวเอง! หาไม่แล้ว ผู้คนยังไม่คิดว่าตระกูลตงฟางของพวกเราไร้ผู้ใดแล้วหรอกหรือ?!
ตงฟางเฉียนกล่าวออกเสียงเหี้ยม “นอกจากนั้นเรื่องถอนหมั้นก็สมควรยิ่ง! ข้ายังเห็นสมควรว่าต้องประกาศให้รู้กันทั่วเมือง! ว่าพวกเราตระกูลตงฟางไม่ยินยอมรับสตรีแพศยาเช่นนี้เป็นสะใภ้!!”
“สำหรับเรื่องที่จักบีบให้ตระกูลชิวส่งตัวเจ้าหนุ่มชุดม่วงนั่นออกมามิน่าจักใช่เรื่องยากอันใด…แต่หากจะให้พวกมันส่งตัวชิวมู่ชิงให้พวกเราด้วยเกรงว่าคงไม่ง่าย…จะอย่างไรนังนั่นมันก็เป็นแก้วตาดวงใจของประมุขตระกูลชิว ชิวอ้านผิง!”
กล่าวถึงจุดนี้คิ้วของตงฟางเฉียนก็ขมวดย่นเป็นปม
“ท่านพ่อ! ไฉนท่านไม่เรียกร้องให้ตระกูลชิวส่งตัวชิวมู่ชิงให้พวกเราด้วยเล่า!?”
ทันใดนั้นเองตงฟางฉู่ที่เงียบฟังมาสักพักก็เร่งเปิดปากกล่าวท้วงออกมา
