‘เหอะ! คราวนี้ต่อให้ประมุขคิดจะปกป้องนาง ก็ไม่อาจปกป้องนางได้สืบไป! อย่างไรนางต้องโดนลงโทษสถานหนัก!!’
ระหว่างเดินทางกลับ สีหน้าชิวกังยี่ยิ่งมายิ่งมืดคล้ำดำลงปานจะคั้นได้เป็นน้ำหมึก ในใจคาดโทษชิวมู่ชิงเอาไว้สาหัสนัก!
มันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชิวมู่ชิงที่มันคาดโทษในใจ ไม่เพียงจูงมือบุรุษต่อหน้าผู้คน ยังพาบุรุษผู้นั้นเข้าตระกูลชิว กระทั่งถึงขั้นพาเข้าเรือนของนาง…
“นายท่านรอง!”
“นายท่านรอง!”
……
บริเวณประตูหน้าของตระกูลชิว เมื่อข้ารับใช้ที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูเห็นชิวกังยี่มาถึง พวกมันก็เร่งรุดคารวะทันที
“พวกเจ้า…เห็นคุณหนูใหญ่ของพวกเจ้ากลับมาแล้วหรือไม่?”
ชิวกังยี่มองจ้องไปยังผู้เฝ้าประตูทั้งหลายตาเขม็ง กล่าวถามออกเสียงเหี้ยม
“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วท่านรองผู้นำ”
ข้ารับใช้สกุลชิวคนหนึ่งกล่าว
“ไม่เพียงคุณหนูใหญ่จะกลับมาแล้ว…คุณหนูใหญ่ยังพาแขกมาด้วยคนนึงขอรับ”
อีกคนกล่าวเสริม
“แขกรึ?”
ได้ยินวาจานี้จากข้ารับใช้เฝ้าประตู ลูกตาชิวกังยี่หดหยีลงทันใด ลมหายใจยังเริ่มถี่ขึ้น ทว่าเสียงกล่าวกลับเยียบเย็นถึงขีดสุด “อย่าได้บอกข้า…ว่าแขกที่คุณหนูพากลับมา เป็นชายหนุ่มชุดม่วง”
เรียกว่าท้ายประโยค เสียงชิวกังยี่เยียบเย็นจนแทบจะแช่ผู้คนให้เป็นน้ำแข็ง!
“ใช่ขอรับ”
