มองหลี่อันอีกครั้ง ในสายตาไม่เพียงระวังยังแฝงไว้ด้วยความกลัว
หลี่อันผู้นี้ กระทั่งคนของตัวเองยังฆ่าได้!
เช่นนั้นยังมีอะไรที่มันไม่กล้าทำอีก!
“หลี่อันผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก!”
“จักอำมหิตเกินไปแล้ว…กระทั่งคนที่มันพามาเองแท้ๆยังลงมือฆ่าได้ตาไม่กระพริบ! กระทั่งข้าสัมผัสได้ว่ากระทั่งวิญญาณในดวงจิตของทุกคนยังถูกพลังดาบสังหารนั่นชำแรกไปบดขยี้ทำลายจนสิ้นซาก ทุกคนล้วนมิมีโอกาสได้หวนคืนสู่สวรรค์และโลก ไร้โอกาสกลับมาเกิดใหม่อีกต่อไป”
“แต่ข้าฉงนใจนัก ไฉนหลี่อันถึงต้องฆ่าพวกมันด้วย”
……
หลังการลงมือสะเทือนขวัญของหลี่อัน เหล่าองครักษ์เกราะทมิฬอดไม่ได้ที่จะสนทนาถามไถ่กันด้วยความกลัว
สุดท้ายต่างยังสงสัยในเรื่องเดียวกัน
ไฉนหลี่อันถึงต้องฆ่าคนของตัวเองด้วย?
ถึงกับฆ่าคนของตัวเองเช่นนี้ ต้องมี ‘เหตุผล’ อันสำคัญแน่!
“หลี่อันผู้นี้พอหยิบดาบสีเลือดเล่มนั้นออกมา ก็บังเกิดจิตคิดสังหารยอดฝีมือด้านหลังมันทันที…หรือดาบนั่นมีความผิดปกติอันใด?”
“ดาบนั่นเป็นสีเลือดน่ากลัวนัก…หรือดาบจำต้องได้ลิ้มรสเลือด มีการเซ่นสังเวยอันใดก่อนจะเผยพลังอานุภาพ? กระทั่งยิ่งสังเวยยอดฝีมือมากเท่าใดจักยิ่งร้ายกาจ?”
“อาจเป็นได้”
……
เหล่าองครักษ์เกราะทมิฬได้แต่กล่าวคาดเดาเหตุผลที่หลี่อันฆ่าคนออกมาไปเรื่อย
“ดาบอสุรา!”
ทว่าตอนนี้เองพลันมีน้ำเสียงตกใจดังขึ้นจากหุ่นเชิดเซียนปีศาจตัวเขื่องที่ต้วนหรูเฟิงผสานร่างควบคุมอยู่
