“ข้ามิคิดเลยว่าหลังจากที่กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานนับตั้งแต่ครั้งยุคมนุษย์ปีศาจ! ยังจะมีผู้ใดที่สามารถล่วงรู้ทักษะลับ อัญเชิญหุ่นเชิดเซียนปีศาจเช่นนี้ กระทั่งผสานหลอมรวมเข้ากับมันได้!!”
“ปกติแล้วหุ่นเชิดเซียนปีศาจแม้ทรงพลังอำนาจ หากแต่ตัวมันเองก็ไร้ซึ่งชีวิตอันใด…หากเชิดหุ่นตามกลวิธีปกติ ย่อมมิมีใดน่ากลัวนัก! ทว่าเมื่อผู้อัญเชิญได้ผสานหลอมรวมเข้ากับหุ่นเชิด…ก็เสมือนหุ่นเชิดเซียนปีศาจนั่นมีชีวิตและสติปัญญาขึ้นมา! เพราะผู้อัญเชิญสามารถควบคุมมันได้มิต่างใดจากแขนขาของตัวเอง!!”
หลังกล่าวออกมารวดเดียวจบ สีหน้าของยอดฝีมือขอบเขตเซียนสวรรค์คนนี้ก็เริ่มซีดลง ใบหน้ายังฉายชัดถึงความตึงเครียด “และเมื่อผู้อัญเชิญหลอมรวมเข้ากับหุ่นเชิดเซียนปีศาจแล้วเช่นนี้…ย่อมสามารถสำแดงพลังอำนาจทั้งหมดของหุ่นเชิดเซียนปีศาจออกมาได้!”
ซัว!
แทบจะพร้อมกันกับที่ยอดฝีมือขอบเขตเซียนสวรรค์กล่าวจบประโยค หน้าหลี่อันเปลี่ยนสีไปทันที เผยความตึงเครียดจริงจังออกมาไม่น้อย
เพราะจากไอมารบริสุทธิ์ที่หุ่นเชิดเซียนปีศาจนั่นแผ่ออกมา หลี่อันรู้ดีว่าอีกฝ่ายเข้มแข็งกว่ามัน!
หุ่นเชิดที่ไร้สติปัญญาเป็นดั่งหุ่นกระบอกให้คนชักใยแม้จะมีพลังเข้มแข็งกว่า แต่ความสามารถทั้งหมดย่อมขึ้นอยู่กับผู้ควบคุม นั่นหมายความว่าหากหาโอกากสฆ่าผู้ควบคุมได้ก็จบ!
