ต่งหลินมองกล่าวทักทายต้วนหลิงเทียนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หากแต่แววตาที่ลุกโชนดั่งเพลิงไฟของมันนั้นแทบไม่คิดจะปกปิดอาการกระเหี้ยนกระหือรืออยากจัดการเขาแม้แต่น้อย
ตอนนี้ต่งหลินไม่เหลือทีท่านอบน้อมสำนึกผิดอย่างตอนที่ก้มหัวขอขมาเขาที่วังชินหั่วแม้แต่น้อย กลับมาหยิ่งยโสถือดีราวตัวโกงไม่มีผิด
และเหตุผลเดียวที่มันกล้าวางมาดโอหังแบบนี้ต่อหน้าต้วนหลิงเทียนได้อย่างเป็นธรรมชาติ ก็เพราะมันมีเถียนตงคอยให้ท้ายนั่นเอง!
เถียนตงไม่อยู่ ไหนเลยมันจะกล้าผยองพองขน!
ด้วยมีเถียนตงอยู่ข้างๆ มันจึงกล้าหาญชาญชัยเอาใหญ่ทันที!
“อา พบกันอีกแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนยังคงมีใบหน้าสงบเฉยเมย แม้จะอยู่ต่อหน้าต่งหลินที่มีเถียนตงติดตามมาหนุนหลังก็ตาม
“ต้วนหลิงเทียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ข้ามาหาเจ้าทำไม?”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนยังคงเฉยอยู่ได้คล้ายไม่แยแสอะไรมันแม้แต่น้อย ใจต่งหลินพลันขุ่นมัวขึ้นมาทันที หากแต่ใบหน้ามันก็ยังคงกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ใช่ว่าเจ้าไปหาลิ่วล้อมาสั่งสอนบทเรียนให้ข้าหรือไง?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบเสียงเบา
“เจ้ารู้?”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ต่งหลินอดไม่ได้ที่จะอึ้ง “ในเมื่อเจ้ารู้แล้วว่าไฉนข้าถึงมานี่ได้แล้วเจ้ามิกลัวรึ? อ้อ…จริงสิบางทีเจ้าคงไม่รู้สินะว่าคนที่อยู่ข้างๆข้าเป็นผู้ใด”
“ข้ารู้ว่ามันเป็นใคร”
