ปรียบ
“อดทนต่อความเจ็บปวดได้เพียงนี้ ไม่เลวจริง ๆ”
เสียงของภาพฉายมิได้แข็งมื่อเช่นกาลก่อน มันเจือเค้าอารมณ์ และความชื่นชม
“เป็ นหมื่น ๆ ปีมานี้ เปิ่นหวัง*[1]ได้เห็นผู้มีฝีมือมากมาย มีผู้มาก ฝีมือกว่าเจ้าเยอะแยะ แต่ผู้มีเจตจ านงทนทานกว่าเจ้ามีเพียงหยิบมือ เท่านั้น”
เขาต้องได้เห็นกับตา จึงทราบว่าเจียงผิงอันต้องทนทุกข์เพียงไร ตลอดสองเดือน เหยียบค้างบนเส้นแบ่งความเป็ นความตายทุกวันคืน
หากมิใช่เพราะดินแดนลับแห่งนี้เร่งการฟื้นฟูร่างกาย เด็กหนุ่มผู้ นี้ก็ไม่รู ้ว่าคงตกตายไปแล้วกี่หน
ต้องใช ้ความอดกลั้นพากเพียรมหาศาล
ภาพฉายจึงเอ่ยชื่นชมออกมา
“ผู้อาวุโส ในกายข้าเหมือนมีพลังพิเศษบางอย่างก่อตัว ท่าน ทราบหรือไม่ขอรับว่าคือสิ่งใด?”
เจียงผิงอันปลดปล่อยพลังพิเศษนี้ออกมา แล้วสุญตารอบกาย เขาก็ปกคลุมด้วยอ านาจประหลาด
“ก็แค่สนามโน้มถ่วง มันจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเจ้าเปิดชีพจรสามร ้อย หกสิบจุด เบิกขีดจากัดแห่งร่างมนุษย์ จึงได้รับพรสวรรค์นี้มา”
ภาพฉายหาประหลาดใจไม่ น้าเสียงของเขาสุขุมราวเห็นมาเยอะ แล้ว
“เจ้าสามารถควบคุมแรงโน้มถ่วงในระยะสามฉื่อรอบกายได้สอง สามเท่า และอานาจนี้จะเติบโตไปกับเจ้า”
เมื่อได้ยิน เจียงผิงอันก็ลิงโลด
มิคาดว่ายามเปิดชีพจรทั้งสามร ้อยหกสิบจุดได้ จะมีผลประโยชน์ เช่นนี้รออยู่
เขาได้รับพรสวรรค์!
แม้มันจะไม่แข็งแกร่งเท่าร่างหมื่นทอง ร่างเทวะวิหคอมตะ หรือ ร่างเทวะอันทรงพลังทั้งหลาย เจียงผิง
