อสูรกายอีกตัวกล่าวตอบ ทีท่าของมันก็แลดูตื่นเต้นไม่ต่างกัน “เมื่อครู่ข้าใช้มนตร์ดำสำรวจมันดู ค่อยพบว่าพลังปีศาจบนร่างมันนั้นช่างแปดเปื้อนนัก…ที่แท้มันเป็นมนุษย์!”
“มนุษย์! ไฉนมันมาปรากฏตัวอยู่ในดินแดนที่ถูกทอดทิ้งได้กัน!? หรือมันจะมาจากแดนเซียนในตำนานโบราณ!?”
“ตามตำนานกล่าวไว้ว่านอกเหนือจากแดนสวรรค์และระนาบโลกียะอื่นๆแล้ว มีเพียงดินแดนเซียนที่มีอาณาเขตติดกับดินแดนที่ถูกทอดทิ้งของพวกเราเท่านั้นที่มีมนุษย์อาศัยอยู่!!”
“แต่มิใช่ว่าระหว่างดินแดนที่ถูกทอดทิ้งของพวกเรากับแดนเซียนในตำนานนั่นมีม่านพลังมิติกั้นขวางอยู่หรือไร!? ยอดฝีมือของดินแดนที่ถูกทอดทิ้งเราได้ทุ่มกำลังทำลายม่านพลังนั่นมากว่าร้อยพันปีแล้ว แต่ก็ยังมิมีผู้ใดประสบความสำเร็จในการทำลายมันได้”
“หรือว่า…มนุษย์ผู้นี้มันพบรอยแยกของมิติ และหลงมาจากแดนเซียนจริงๆ!?”
……
อสูรกายมนุษย์หัววัวทั้งคู่สนทนากันราวกับที่นี่ไร้บุคคลที่ 3 ดำรงอยู่ และวาจาของพวกมันก็ทำให้จูลู่ฉีสับสนไม่น้อย มันเองย่อมได้ยินเรื่องราวของระนาบเทวโลกและระนาบโลกียะมาแล้ว
และนั่นก็คือแดนสวรรค์กับแดนมนุษย์ที่มันดำรงอยู่
ทว่าคำ ‘ดินแดนที่ถูกทอดทิ้ง’ กับ ‘แดนเซียน’ นั้น มันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!
แต่แน่นอนว่ามันยังตระหนักได้รางๆ
คำแดนเซียนที่อสูรกายประหลาด 2 ตัวนี้กล่าวถึง ไม่พ้นต้องเป็นดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าของมันแน่!
