หากเขายังอคติกับนาง สุดท้ายคนที่ต้องปวดใจก็ไม่พ้นเค่อเอ๋อ
ดังนั้นต้วนหลิงเทียนตัดสินใจละวางเรื่องราวความแค้นระหว่างเขากับก่านหรูเยี่ยนที่นางชิงตัวเค่อเอ๋อทิ้งไป และตอนนี้อคติสุดท้ายก็ลบหายไปพร้อมน้ำตาของนาง
“เจ้ามิต้องขอบคุณข้า”
ก่านหรูเยี่ยนส่ายหัวไปมาอย่างโรยแรง ค่อยมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนอย่างเหนื่อยล้า “แต่ไหนแต่ไรข้ากับเจ้าเพียงหวังให้อวี่เยี่ยนกับลูกปลอดภัยไร้เรื่องราว…เจ้าต้องรู้ด้วยว่าอวี่เยี่ยนเป็นน้องสาวข้า ยังเป็นน้องสาวฝาแฝดคนเดียวของข้า”
“ต่อให้ข้าก่านหรูเยี่ยนต้องตาย ข้าก็ไม่แม้แต่จะเคยคิดให้อวี่เยี่ยนต้องลำบากแม้เพียงเศษเสี้ยว”
วาจาที่กล่าวออกเพียงสั้นๆ แต่แฝงเร้นไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวจริงใจนัก
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
ฟังจากน้ำเสียงของก่านหรูเยี่ยน เขาย่อมบอกได้ว่านางกล่าวคำออกมาจากใจไร้ใดปลอมแปลง
หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนมองถามก่านหรูเยี่ยนออกมาด้วยความสงสัย “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ…ย้อนกลับไปในอดีต ไฉนเค่อเอ๋อถึงถูกเลือกให้เป็นธิดาเทพ แทนที่จะเป็นเจ้ากัน?”
“แล้วพรสวรรค์รากวิญญาณของแต่กำเนิดของเค่อเอ๋อก่อนถูกผนึก…ใช่เป็นสีม่วงอย่างข่าวลือหรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามออกมารวดเดียวจบ ทั้งหมดคือความสงสัยในใจเขาที่ยังไม่อาจคลี่คลาย
“พรสวรรค์รากวิญญาณแต่กำเนิดของอวี่เยี่ยนเป็นสีม่วงจริงๆ…แต่นี่มิใช่เหตุผลหลักที่ทำให้นางถูกเลือกเป็นธิดาเทพ”
