ได้ยินคำของก่านหรูเยี่ยน ต้วนหลิงเทียนก็นิ่งไปครู่หนึ่งค่อยนึกได้ “ข้าเกือบลืมไป อย่างไรอาจารย์ของเจ้าก็เป็นถึง 1 ใน 3 ผู้พิทักษ์…เอาล่ะได้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว เจ้าดูแลตัวเองด้วย”
หลังกล่าวจบต้วนหลิงเทียนก็เดินไปเคาะประตูศิลาทันที
ตึง! ตึง!
หลังเคาะไป 2 ครั้งประตูศิลาก็ถูกเมิ่งฉีอาวุโสเพลิงเงินที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเปิดออก
เมื่อต้วนหลิงเทียนออกมาแล้ว เมิ่งฉีก็ปิดประตู ก่อนที่จะทำสัญลักษณ์มืออีกครั้ง เพื่อเปิดใช้ข่ายอาคมกั้นประตู
“ไปกันเถอะ”
หลังเสร็จสิ้น เมิ่งฉีก็กล่าวเรียกต้วนหลิงเทียนให้เดินออกจากเรือนจำ
เมื่อออกมาจากหอคุมขัง ต้วนหลิงเทียนก็มาพบหลิวอวี่ที่รอคอยอยู่ด้านนอก
สุดท้ายหลังจากประสานมือร่ำลาอาวุโสเพลิงเงินทั้ง 3 ที่เฝ้าหอคุมขังเรียบร้อย หลิวอวี่ก็พาต้วนหลิงเทียนกลับไปยังหอหลัก
“อาวุโสหลิวอวี่ วันนี้ขอบคุณท่านมาก”
ระหว่างเดินกลับ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณหลิวอวี่
“หากเจ้าอยากขอบคุณเจ้าก็ไปขอบคุณเสี่ยวอวิ๋นเอ้อเถอะ…และข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ลืมเรื่องที่เคยรับปากข้าไว้”
หลิวอวี่กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ท้ายประโยคค่อยชักสีหน้าจริงจังกล่าวเสียงหนัก
“เรื่องนี้ขออาวุโสหลิวอวี่โปรดวางใจ ข้ารักษาคำพูดเสมอ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวคำมั่น
เขารู้ว่าหลิวอวี่พูดถึงเรื่องอะไร
