แต่ต้วนหลิงเทียนมั่นใจนัก ว่าการจ่ายพลังเซียนสุริยันออกไปเพื่อจู่โจมขู่ขวัญเพาะสร้างสภาวะอันไร้ต้านทานเช่นนี้ออกไป ก่านหรูเยี่ยนที่ไม่ใช่ชนชั้นโง่เขลาต้องเข้าใจได้ทันที…
เข้าใจได้ว่า…
ด้วยกระบี่เมื่อครู่ หากเขาคิดเอาชีวิตนางจริง คนตายอย่างไรก็มิอาจทราบได้แล้ว!
เขาเชื่อว่าก่านหรูเยี่ยนต้องตระหนักถึงเรื่องนี้
และก่านหรูเยี่ยนก็ตระหนักได้จริงๆ
“ปะ…เป็นไปได้ยังไงกัน?”
ตั้งแต่วินาทีที่ปิ่นหยกของนางถูกต้วนหลิงเทียนทำลาย ความหวาดกลัวก็เริ่มผุดขึ้นท่วมใจของก่านหรูเยี่ยนทันที เมื่อครู่นี้นางเข้าใกล้ความตายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดชีวิต!
หากเป้าหมายของกระบี่นั่นไม่ใช่ปิ่นหยกของนาง แต่เป็นจุดตายของนางเล่า…
นางได้ตายแน่!
‘พลังฝีมือของมัน…ไฉนถึงได้สูงส่งขึ้นได้ถึงขั้นนี้!?’
ก่านหรูเยี่ยนถึงกับอ้าปากค้างไร้คำจะกล่าว แม้สูดลมหายใจเข้ารอบหนึ่งเพื่อสงบใจ แต่ยังอดไม่ได้ที่จะผวาอยู่ในใจ
ตอนนี้นางรู้สึกว่าชายหนุ่มเบื้องหน้า หาใช่ต้วนหลิงเทียนที่นางเคยเจอในอดีตไม่! ราวกับเป็นคนละคนกันเลยทีเดียว!!
ต้วนหลิงเทียนคนนั้น ในสายตานางเป็นเพียงมดตัวกระจ้อยแสนอ่อนแอ
กระทั่งนางอาศัยเพียงนิ้วเดียวก็บดบี้ขยี้ให้ตายได้อย่างไม่หนักแรง
ทว่าต้วนหลิงเทียนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กลับมีพลังฝีมือสูงส่งกว่านาง!
เพราะแต่ต้นจนจบ นางมิอาจแลเห็นกระบี่ที่อีกฝ่ายฟันออกแม้แต่เงา!
