และวาจาอุทานของมันไม่เพียงดึงสติของสหายที่กำลังนึกอยู่ให้กลับมา ยังดึงดูดความสนใจศิษย์ที่แท้จริงอีกคน ไม่เว้นอาวุโสของหอคุมกฏที่ประจำอยู่ด้านหลังโต๊ะรับรอง ให้หันมองไปยังต้วนหลิงเทียนที่พึ่งเข้ามาด้วยความสนใจทันที
พริบตาต้วนหลิงเทียนก็เป็นจุดสนใจของผู้คนทั้งหมดในโถงรับรอง
“หือ?”
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้คาดหวังไว้เลยว่าเขาพึ่งเข้ามาได้ไม่ทันไรก็ถูกผู้คนจดจำได้ทันทีแบบนี้ มุมปากยกยิ้มบางๆ กวาดตามองทุกคนพร้อมพยักหน้าเบาๆเป็นการทักทาย
ทีท่าสุภาพของเขาทำให้ทุกคนอึ้งไปไม่น้อย
“เจ้านั่นคือต้วนหลิงเทียนจริงๆหรือ?”
ศิษย์ที่แท้จริงทั้ง 3 คนไกลๆ หันมองหน้าสบตากันด้วยความตกตะลึง หนึ่งในนั้นไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่จึงถามออกมาตรงๆ
“สมควรเป็นมันไม่ผิดแน่! ข้าเคยเห็นมันที่หน้าประตูทางออกวังชินหั่วมาก่อน!!”
“ไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนที่กล้าหาเรื่องเวินเยี่ยนอย่างไร้เหตุผลจะเป็นคนเช่นนี้ ตอนแรกข้าหลงคิดว่ามันหยิ่งยโสถือดีอันไหน แต่มันกลับแลดูเรียบๆร้อยๆ กระทั่งทักทายผู้อื่นก่อนอย่างมากอัธยาศัย…”
“เจ้าเชื่อหรือว่าต้วนหลิงเทียนจะลงมือกับเวินเยี่ยนอย่างไร้เหตุผลจริงๆ?”
“นั่นสิ วันนั้นเวินเยี่ยนก็กกล่าวออกมาแล้ว ว่านางไม่เคยพบเจอต้วนหลิงเทียนมากก่อน ยังจะไปมีเรื่องราวอันใดได้…”
