“ศิษย์พี่หลิวอวิ๋นท่าน…ไฉนมาได้เล่า?”
เมื่อเห็นศิษย์ที่แท้จริงคนที่ 7 ก้าวเข้ามาในห้องโถง ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกไปด้วยความประหลาดใจ
“อะไร เจ้าแปลกใจรึ?”
หลิวอวิ๋นที่ค่อยๆก้าวเข้ามาในห้องโถง เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนเผยทีท่าตกใจไม่น้อยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มร่าออกมา
“ข้าแปลกใจจริงๆ”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มแห้งๆตอบคำ
“ก็แค่เดือนเดียวเท่านั้น ข้าคิดมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าน่ะ”
หลิวอวิ๋นยิ้มกล่าว
ได้ยินคำของหลิวอวิ๋น ใจต้วนหลิงเทียนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนสายหนึ่ง
เขาย่อมรู้ดีว่าหลิวอวิ๋นมาที่นี่ด้วยมีวัตถุประสงค์อะไร
อีกฝ่ายไม่พ้นมาจับตาดูเขาและคอยห้ามปรามไม่ให้เขามีเรื่องราวกับต่งหลินที่หอคุมกฏแน่นอน
นอกจากนั้นสมควรมาเพื่อให้เขาได้พบเจอก่านหรูเยี่ยน
ใช้เวลาไม่นานหลิวอวิ๋นก็ลงทะเบียนเสร็จสิ้น ก่อนมายืนรอข้างๆต้วนหลิงเทียน ค่อยล่าวถามออกมาว่า “ศิษย์น้องหลิงเทียน แล้วนี่เจ้ามาถึงเมื่อไหร่กัน?”
“ยังไม่ทันถึงเค่อที”
ต้วนหลิงเทียนตอบ
“ดูเหมือนว่าข้าจะมาสายไปอยู่บ้าง…ตอนแรกข้าคิดมาที่นี่ก่อนเจ้า จะได้เห็นสีหน้าเจ้าตกใจชัดๆ!”
หลิวอวิ๋นตอบด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน
“ตอนนี้ข้าก็ตกใจแล้วไง”
ได้ยินคำของหลิวอวิ๋น ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มแหยๆออกมา
