ศิษย์ชั้นยอดหลายคนที่ตาดีย่อมแลเห็นได้ชัด…ผมของต่งหลินขาดร่วงลงมาเป็นปอยๆ หากมองจากเส้นผมที่เหลืออยู่บริเวณหน้าผาก จะพบรอยตัดเป็นเส้นตรงหนึ่งที่คล้ายถูกบางสิ่งที่คมกริบวาดผ่าน!
“ต้วนหลิงเทียน…ฟะ…ฟันกระบี่ออกไปแล้ว?”
เหล่าศิษย์ชั้นยอดหลายคนที่ตระหนักได้ว่าเมื่อครู่สมควรเป็นต้วนหลิงเทียนใช้กระบี่ฟันผมของต่งหลินอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ! เหงื่อเย็นเม็ดเขื่องผุดโผล่ขึ้นจากหน้าผาก!!
และตอนนี้ทุกคนสามารถสังเกตเห็นได้ชัดเจน ว่าหน้าผากต่งหลินเองก็ปรากฏเหงื่อเม็ดเขื่องผุดโผล่ร่วงไหลไปตามแก้มไม่หยุดปานสายฝน!
จากอาการดังกล่าวเผยให้รู้ว่าต่งหลินหวาดกลัวถึงเพียงใด!
หาไม่แล้วเหงื่อมันคงไม่ทะลักท่วมออกมาในพริบตาเช่นนี้!!
“อะไร!? เมื่อครู่ต้วนหลิงเทียนฟันกระบี่ออกไปแล้วเหรอ?”
“ไฉนพวกเราถึงไม่ได้ยินเสียงตวัดกระบี่เลยเล่า!?”
“เจ้าเป็นตัวโง่งมหรือไร เสียงตวัดกระบี่ไม่พ้นถูกเสียงกระทืบพื้นของต่งหลินกลบไปหมดสิ้น! ข้าก็สงสัยอยู่แล้วไฉนอาวุโสต่งหลินถึงได้หยุดร่างด้วยการกระทืบพื้นเช่นนั้น ที่แท้เมื่อครู่ต้วนหลิงเทียนตวัดกระบี่ออกมา!”
“เส้นผมตรงหน้าผากที่ขาดร่วงลงมานั่น…สมควรถูกกระบี่ต้วนหลิงเทียนตัดไปไม่ผิดแน่! ตอนนี้อาวุโสต่งหลินหวาดกลัวจนเหงื่อโชกก็ไม่แปลก! เพราะเมื่อครู่หากต้วนหลิงเทียนคิดฆ่าคนจริง มันไม่มีทางรอดชีวิตแน่!!”
