เมื่อนึกถึงพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียน ศิษย์ชั้นยอดคนนั้นได้แต่หวาดผวา ใจตื่นตระหนกไม่น้อย
“อย่างมันคงไม่มาสนใจเจ้าหรอก”
เมื่อได้ยินคำปลอบของสหายศิษย์อีก 2 คน ศิษย์ชั้นยอดคนนั้นพอได้โล่งอกขึ้นมาบ้าง ความตื่นตระหนกในใจของมันคลายลงไม่น้อย
และอันที่จริงต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดแยแสเรื่องเล็กๆเพียงเท่านี้
เพราะตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เรื่องรีบไปให้ถึงหอคุมกฏเท่านั้น มีเพียงได้เข้าไปทำงานที่หอคุมกฏให้ได้ก่อน ถึงจะรู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้พบเจอเค่อเอ๋อแม่ลูกหรือไม่..
หลังจากผ่านไป 10 วัน ต้วนหลิงเทียนก็ได้หวนกลับมายังเกาะหลักของดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง
หลังจากที่เขามาปรากฏตัวในจัตุรัสกลาง เหล่าศิษย์บนจัตุรัสกลางมากมายหลายคนก็จดจำเขาได้ทันที “นั่นต้วนหลิงเทียนนี่! มันกลับมาที่นีอีกแล้ว!!”
“เหอะๆ…ไม่รู้ว่าคราวนี้ใครจะเป็นคนดวงกุด”
“ดวงกุด? ไฉนเจ้ากล่าวเช่นนี้เล่า?”
“เหอๆ เจ้าถามข้าแบบนี้แสดงว่าเจ้ายังไม่รู้เรื่องนี้น่ะสิ! ต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเห็นว่าเคยมาที่จัตุรัสกลางแค่สองครั้ง…ครั้งแรกที่มาก็ไปวิหารเป็นตายกับหยางเหวิน สุดท้ายก็ฆ่าหยางเหวินคาสังเวียนเป็นตาย! ครั้งที่ 2 ก็เมื่อสิบวันที่ผ่านมา และต้วนหลิงเทียนก็ได้ ตบหน้า เวินเยี่ยน อันดับ 9ในทำเนียบยอดฝีมือศิษย์ที่แท้จริงจนหน้าหัน นับว่าหมิ่นหยามให้นางได้รับความอัปยศถึงที่สุด!”
