อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่อะไรที่ตัวนางในตอนนี้จะต้านทานได้!
ด้วยเหตุนี้ทำให้เวินเยี่ยนดีใจหนักหนา ที่ไม่ตอบรับคำทาประลองเป็นตายของต้วนหลิงเทียน!!
เพราะหากที่นี่เป็นสังเวียนเป็นตายล่ะก็ ต้วนหลิงเทียนคงไม่ลงมือเพียงแค่ฟันแขนนางจนบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้แน่ เพราะขอแค่กระบี่ตวัดลากยาวไปอีกสักฉื่อ ไม่ว่าจะลำคอหรือทรวงอกล้วนสามารถสับสะบั้นได้อย่างง่ายดาย!
ยิ่งนึกถึงกระบี่เมื่อครู่มากเท่าไหร่ เวินเยี่ยนก็ยิ่งหวาดกลัวมากเท่านั้น! เหงื่อเย็นไหลออกท่วมร่างสายตาที่มองต้วนหลิงเทียนแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวระคนดีใจ!!
“อะไร? เจ้ากำลังคิดอยู่หรือ…ว่าโชคดีแล้วที่ไม่ยอมรับคำท้าประลองเป็นตายของข้า?”
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มเย็น กล่าวออกด้วยน้ำเสียงค่อนแคะเมื่อเห็นสีหน้าแววตาของเวินเยี่ยน
หากได้ยินวาจาประโยคนี้ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะฟันกระบี่เมื่อครู่ เวินเยี่ยนคงมีโทสะนัก กระทั่งอาจจะบันดาลโทสะลงมือไปอย่างไม่ยั้งคิด
แต่ทว่าตอนนี้นางปิดปากแน่น กระทั่งมีลมยังไม่กล้าผาย!
อย่างไรก็ตามลึกลงไปในแววตาของนาง ความเกลียดชังพลันลุกโชนขึ้นมาดั่งเพลิงไฟ เพียงแค่นางพยายามระงับมันเอาไว้เต็มกลืน!
ถึงแม้นางจะรู้ตัวดีว่าตอนนี้นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของต้วนหลิงเทียน แต่นางไม่มีวันเลิกรากับต้วนหลิงเทียนแน่! ความอัปยศที่ต้วนหลิงเทียนยัดเยียดให้นางวันนี้ ต่อให้ตายนางก็ไม่มีวันลืม!!
ทน!
