“ข้าจะไปรอเจ้าอยู่ด้านนอกวังชินหั่ว…หากเจ้ายังเป็นบุรุษก็อย่าได้ขี้ขลาดตาขาว!!”
หลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เวินเยี่ยนก็สามารถระงับพลังทั้งโทสะลงได้สำเร็จ นางมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเยียบเย็น ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินออกจากวังชินหั่ว ที่ต้องกล่าวดักไว้เช่นนี้เพราะนางกลัวต้วนหลิงเทียนจะหนี
“เหอะ”
ต้วนหลิงเทียนยกนิ้วขึ้นคล้ายจะแคะขี้หู ค่อยกล่าวออกเสียงเย็น “ข้าจะเป็นบุรุษหรือไม่ไม่ใช่อะไรที่เจ้าต้องห่วง อันที่จริงหากเป็นสตรีคนอื่นถามข้าแบบนี้ ข้าย่อมสามารถพิสูจน์ให้พวกนางทราบจนซึ้งถึงทรวงว่าข้าที่แท้เป็นบุรุษหรือไม่…”
“แต่สำหรับสตรีเช่นเจ้าเวินเยี่ยน ขอโทษทีที่ข้าไม่อาจพิสูจน์ให้เจ้ารู้ได้จริงๆ! เพราะต่อให้เจ้าจะมาเปลือยกายต่อหน้าข้า ก็เกรงว่าข้าจะไม่มีแม้เศษเสี้ยวอารมณ์ใดๆ!”
ตั้งแต่ตอนที่เขาได้รับทราบว่าวิบากกรรมทั้งหมดที่เค่อเอ๋อกับลูกสาวเขากำลังเผชิญอยู่ในที่คุมขังของหอคุมกฏ ล้วนรเกิดจากนังสารเลยเวินเยี่ยนผู้นี้ ต้วนหลิงเทียนก็สาดเทโทสะอันล้นปรี่ไปลงที่ เวินเยี่ยน สตรีสารเลวที่เขาไม่แม้แต่จะเคยเห็นหน้ามาก่อนทันที
หากไม่ใช่เพราะนางไปรายงานหอคุมกฏเรื่องเค่อเอ๋อ ไหนเลยภรรยากับลูกสาวเขาถึงต้องตกอยู่ในอันตรายที่ไม่ทราบว่าจะตายเมื่อไหร่เช่นนี้ได้!
เช่นนั้นพอได้เห็นจนรู้ถึงตัวตนเวินเยี่ยน โทสะในใจเขาถึงได้ระเบิดออกมาอย่างไม่คิดจะห้าม
